Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Slik op de weg

Het was de afgelopen weken weer druk op de landerijen en in de boomgaarden rondom ons dorp.
De appels en peren zijn inmiddels voor het grootste deel verdwenen in enorme, kubusvormige kratten die, opgestapeld op een lange rij lorries achter een klein tractortje werden vervoerd naar enorme loodsen. Vanwaar ze hun weg -op voor mij ondoorgrondelijke wijze- via de tussenhandel of de fruitverwerkingsindustrie verder zullen gaan vinden naar de consument.
Waar ooit het wuivende graan de wijdse blikken rondom onderstreepte staan de modderige stoppelvelden na de diepe pennestreken van het omploegen nu een gooi te doen naar de eerste prijs voor het mooiste abstracte kunstwerk.
En hier en daar staan er nog een paar verregende koeien in de drassige weilanden op te zien tegen het lange winterverblijf in de stallen. Of, wie weet, zich alvast weer te verheugen op de eerste blije sprongetjes naar een zonovergoten lente.

Je zou er romantisch van worden.
En als je dan -het gebeurde nog maar een paar weken geleden- gewoon op de fiets onderweg naar het boodschappen doen- vlak langs de weg een kalfje geboren ziet worden en dat ademloos vanaf de eerste voorweeën tot de laatste naweeën van nabij mag aanschouwen, dan waan je je helemaal gelukkig.
De boer, van wie de koe was die het allemaal moest ondergaan, niet. Voor hem was dat heel gewoon. Hij kwam even kijken, zag dat het goed was en verdween weer. Maar toen we na afloop van de bevalling weer opstapten en langs zijn boerderij fietsten, zagen we toch, dat de mysterieëen van het leven ook hem niet onberoerd had gelaten. Want op z’n erf stond een houten ooievaar met een baby in z’n snavel ter gelegenheid van de geboorte van zijn zojuist geboren zoon Jeroen.

Ook andere werkzaamheden zijn thans in volle gang. Zo moeten alle sloten rigoreus worden ontdaan van het riet dat zich zomers tierig langs de walkanten had ontwikkeld. Dat ging zo: op de kronkelende, smalle weggetjes waar de omgeving hier zo rijk aan is en waarnaast de slootjes zich moedig aanpassen, staat dan een enorme graafmachine haaks op de weg met zijn grote grijper het riet naar boven te trekken. En dan moet je het maar net treffen als je daar met de auto langs wil. De ene graafmachinist gaat rustig een kwartier of langer door voordat het hem zogenaamd ineens te binnen schiet dat er een auto staat die er niet doorkan. Terwijl de andere machinist voor iedere auto z’n werkzaamheden staakt en schielijk door -of terug- rijdt naar een plek waar passeren mogelijk is. Gelukkig rijden er op die smalle weggetjes vaak gemiddeld maar vier auto’s per uur. Maar de dankbaarheid van de passerende automobilist is er niet minder om.

En ach. Wat geeft het. Als je ongeduldig bent, leer je dat hier in Zeeland wel af. En dan ineens krijg je, tijdens het wachten op de werkzaamheden aan de sloten, zomaar gratis de tijd om het in jezelf te binnen te laten schieten, hoe mooi en wonderlijk alles om je heen eigenlijk in elkaar zit.

De drukte van de afgelopen werkzaamheden liet nogal wat modder op de weg na. Reden voor de gemeentelijke overheid om her en der bordjes langs de weg te zetten met de waarschuwing: ‘Slik op de weg’. Alsof we dat zelf niet konden zien! Het was dan misschien ook meer een verontschuldiging dan een waarschuwing. Mensen met haast hadden daarom op sommige bordjes de letter l van ‘slik’ met viltstift voorzien van een klein haaks dwarsstreepje. Zodat er ‘Stik op de weg!’ stond.
Ik kon me dat wel voorstellen. Want ik kom zelf ook uit een grote stad. Dus kende ik de voordelen nog niet van het even rustig ergens bij blijven stilstaan.
Maar hier in Zeeland begin ik het te leren.
 
Geplaatst op: Donderdag 12 oktober 2017 om 07:54 uur
1279119
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld