Adriaan

Aad van Rijn heette hij eigenlijk. Maar hij stond bekend als de Haagse schrijver/dichter Adriaan Bontebal. Na 59 tamelijk eenzame jaren overleed hij vorige week.

Vlak voor zijn dood sprak ik hem nog. Hij vertelde me dat hij dood ging. De dokters hadden zijn houdbaarheidsdatum geschat op een maand of tien. Wegens longkanker door veelvuldig roken. Of door leveraandoeningen vanwege stevig drinken. Of misschien wel door depressies vanwege zijn hardnekkige gepieker. Hoe dan ook. Adriaan zou groots en meeslepend sterven vanwege een intensief en indrukwekkend leven. Maar nee. Een week nadat ik hem zag blies hij de kraaienmars vanwege een griepje dat bovenop dat lijden kwam en uiteindelijk de doorslag gaf. Wat een ironie. Dat had Adriaan zelf kunnen bedenken. En ook mooi kunnen beschrijven in een van zijn columns die hij dagelijks het licht deed zien op zijn site.

Ooit sloten Adriaan en ik een verbond. Ruim twintig jaar geleden. Dat was in mijn toenmalige vakantiehuisje in Brabant. Ik kan het nu niet zo goed onder woorden brengen omdat de alcohol toen rijkelijk vloeide. Maar het kwam erop neer dat wij de wereld zouden verbeteren. Met woorden. Met zinnen. Met tekst. Met columns zelfs. Wij meenden toen serieus dat ratio, redelijkheid en rechtvaardigheid de wereld goed zou doen. Maar inplaats daarvan ging hij er met Sara Em vandoor. En gelijk had hij. Want als je moet kiezen tussen de liefde en het redden van de wereld zal je wel gek zijn om de wereld te gaan redden. Hoe het allemaal is afgelopen weet ik niet meer. De wereld is niet gered en met Sara raakte het na enige tijd ook weer uit. En zo liep alles uiteindelijk verkeerd af. In een van zijn laatste columns noteerde Adriaan tenslotte dat ambitie hem uiteindelijk vreemd was.

En nu het dan toch over Adriaan gaat moeten we het even hebben over zijn been. Dat raakte hij al op jeugdige leeftijd kwijt bij een motorongeluk. Inplaats daarvan kreeg hij een prothese die hem, zo lang als ik hem kende, heeft gekweld en dwarsgezeten. Hoe ga je om met een houten poot bij een nieuwe liefdesrelatie? Ik zou het echt niet weten. Maar kijk. Adriaan wist dat dus wel. Zoals hij trouwens allemaal dingen wist waar niemand om hem heen een moer van begreep.
Ben je dan eenzaam of niet?
Maar goed. Die protese dus. Nooit zal ik vergeten hoe hij me vertelde dat hij op een zonnige zomerdag met vrienden naar het Scheveningse strand ging. Het strand lag vol mensen. Hij schroefde z’n protese af en ging zwemmen. Als hij dan zo goed en zo kwaad als het ging met één been op het strand terugkroop riep hij heel hard: ‘Help! Help! Haaien!’.

Ach. Adriaan. Humor hield hem op de been. Dat bleek uit zijn columns. Uit zijn gedichten. Uit de gesprekken met hem. Waren er maar meer zoals Adriaan. Dan zou de wereld er pas echt op vooruit gaan.

Geplaatst op: Maandag 13 februari 2012 om 18:35 uur