Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Allemaal aansluiten en op je beurt wachten

 Nu de eerste schrik wat voorbij is hoor je overal discussies over de vraag in welke volgorde corona-patiënten in de rij moeten gaan staan als alle intensive-carebedden bezet zijn.
‘Welke patiënt gaat vóór: de moeder of de single’, kopte de NRC vorige week als voorbeeld.
En mijn neef reageerde op mijn columns van 12 en 19 maart met: ‘Ik zou er niet op rekenen, dat het virus wel aan jouw kleine dorpje in Zeeland voorbij zal gaan. Mocht het virus je toch bereiken en in alle hevigheid toeslaan, dan is er tegen die tijd hopelijk nog een IC-bed beschikbaar voor iemand van 76 (ik dus) en hoeft er geen keuze te worden gemaakt tussen jou en een jonger iemand die een gezin heeft te onderhouden’.
Het lijken wijze woorden. Maar voor je het weet geraken we in een samenleving van rangen en standen. Van übermenschen en untermenschen. Van ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke.

Laat ik duidelijk zijn. Natuurlijk ben ik het volkomen eens met de mensen die zeggen, dat medische redenen altijd doorslaggevend moeten zijn bij het bepalen van de voorrang als er een IC-bed vrijkomt. En die keuze dient altijd te worden gemaakt door medisch-specialisten.
‘Maar morele keuzes kunnen artsen niet maken’, schreef de NRC onlangs. ‘Dat moet de politiek doen’.

Nee dus. Dat moet de politiek juist níet doen. De politiek moet zich juist níet gaan bemoeien met de ‘kwaliteit’ van de mensen om ze vervolgens in te delen in bijvoorbeeld kwaliteitsklasse A: 1 t/m 10, kwaliteitsklasse B: 11 t/m 20 en klasse C: 21 t/m 30.
Dat kan niet en dat mag niet. In de eerste plaats kan en mag je mensen niet met elkaar vergelijken en in de tweede plaats ontbreken daar gelukkig ook de maatstaven voor.

Maar hoe moet het dan wel?
Gewoon: wie het eerste komt, die het eerste maalt! Dood gaan we vroeg of laat toch allemaal. Bovendien heb ik begrepen, dat de natuur zelve al een soort keuze heeft gemaakt door bijvoorbeeld ouderen eerder dood te laten gaan dan jongeren. En zwakkeren eerder dan de sterken. Mèt of zònder corona-virus.

Psychiater Damiaan Denys formuleerde het het afgelopen weekend in de NRC zo: ‘Het leven is geen recht. Het is een geschenk, Naar het leven kijken als iets waar je recht op hebt is een heel bizar standpunt. Niemand is verantwoordelijk voor zijn eigen leven in de zin dat je het zèlf tot stand hebt gebracht’.


Helemaal mee eens. De ene mens kan dus nooit méér recht op het leven hebben dan een ander.
Zonder medische redenen dus gewoon allemaal in volgorde van aankomst in de rij: moeder of single, kostverdiener of gepensioneerde, ouder of kinderloze, hetero- of homo, jong of oud, arm of rijk, dik of dun.
Allemaal gewoon aansluiten en op je beurt wachten.
Geplaatst op: Woensdag 15 april 2020 om 08:08 uur
1746177
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld