Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Anarchie in Den Haag

Op het Spui in Den Haag kunnen we sinds de afsluiting vanwege het verkeerscirculatieplan (VCP) eindelijk weer eens terecht voor onvervalste anarchie. (Voor de jongeren onder ons: anarchisme is een stroming waarin niet de overheid, maar jijzelf bepaalt wie je bent, wat je vindt en wat je doet.)

En of je er nou fietst, loopt, of een vergunning hebt om er met de auto te rijden: op het Spui bepaalt iedereen zelf wie hij is, wat hij doet en wat hij vindt.
Kon men kort geleden in de Grote Marktstraat nog flink studeren op de wezenlijke kenmerken van de relatie tussen voetganger en fietser, het Spui is thans het terrein voor de echte durfal.
Om het spannend te maken dienen fietsers daar een gemiddelde snelheid van tenminste 20 kilometer per uur aan te houden. Een snelheid waarmee ze steeds net op het nippertje voetgangers kunnen ontwijken die zich, nergens van bewust plots in de meest onverwachte richtingen over het voormalige wegdek begeven. Voor voetgangers daarentegen is het vooral leuk en afwisselend om op díe gedeelten van het wegdek te gaan drentelen die vroeger waren voorbehouden aan fietsers. En veilig. Want de meeste fietsers bevinden zich op het Spui tussen de tramrails. Omdat daar de meeste ruimte is. Behalve als twee trams elkaar passeren. Want dan is daar zelfs geen ruimte voor een fietser. Begrijpt u wel? Nou ik niet.
En dat komt goed uit. Want op het Spui is het de bedoeling dat niemand het meer begrijpt. Gewoon met de ogen dicht die kant op gaan waarvan men ongeveer vermoed dat daar ergens de bestemming zal zijn. Dat is nog de beste garantie er zonder kleerscheuren van af te komen. Kennis van de verkeersregels kan desastreuze gevolgen hebben.

Het aardige is, dat de binnenstad van Den Haag nou ook weer niet echt verkeersluw is. Trams, bussen, taxi’s, vergunninghouders en hulpdiensten storten zich ongevraagd en vrijmoedig in deze reconstructieve verkeersluwte. Het enige dat op het Spui nog wel goed is geregeld, is dat de trams doorgaans in hun rails blijven rijden.

Anarchie in Den Haag dus. Typerend daarbij is, dat al die wetteloosheid gepaard gaat met de aanwezigheid van talloze functionarissen in gele en oranje veiligheidshesjes. Het zijn er zoveel, dat je als kwetsbare voetganger of fietser juist opvalt als je geen hesje aanhebt. Of het overheidsfunctonarissen zijn of medewerkers van de wegdekfabrikanten is niet geheel duidelijk. Wel is zeker, dat ze de hele dag staan te wijzen, te roepen en af en toe eens met een paar klinkers of een lantarenpaal lopen te sjouwen.

Persoonlijk verheug ik mij in dit volstrekte gebrek aan Haagse overheidsbemoeienis. Toch kan ik me voorstellen, dat mensen die regelmatig in of door het centrum moeten een beetje opzien tegen het idee, dat dat steeds meer tijd in beslag gaat nemen.

Voor hen is er één troost.
Binnenkort komen er hele grote enveloppen op de markt. Mensen die een rit door Den Haag te lang vinden duren, kunnen zichzelf nu in zo’n grote enveloppe doen en in een brievenbus laten deponeren.
Gegarandeerd zijn ze dan de volgende dag op hun plaats van bestemming.
Geplaatst op: Vrijdag 24 september 2010 om 09:12 uur
1824808
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld