Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Apothekersstreken

Laatst had ik wat spijkers nodig. Op naar de Doe-Het-Zelfwinkel dus. Al gauw vond ik wat ik zocht: een zakje spijkers, 500 stuks, verzinkt, 1,2 x 20millimeter voor 2,59 euro.
Bij de kassa wilde ik afrekenen. De kassiere, een mooie blondine van een jaar of 20 keek me schattend aan en vroeg of ik behoefte had aan goede raad. Dat had ik wel. Zeker als het uit haar de mond zou komen. Dus ik knikte.

‘Kijk’, zei ze. ‘In dit zakje zitten eigenlijk draadnagels. Maar iedereen zegt spijkers. Een spijker is gesmeed, vierkant in doorsnede en taps toelopend. Draadnagels zijn van staaldraad. De draadnagels die u hebt uitgezocht hebben een platte kop. Maar je hebt ook draadnagels met een zogenoemde verloren kop. Dat is een wat dikkere, smalle kop.’
Ik knikte vriendelijk, ten teken dat ik begreep wat ze zei. Maar eigenlijk wist ik dat allemaal al. Want ik ben vroeger handenarbeidleraar geweest. En dan weet je dat soort dingen.

‘Als u een draadnagel in de muur of in een stuk hout wilt slaan’, ging ze verder, ‘is het verstandig om de spijker achter de kop met een platbektangetje vast te houden. Want als u de spijker tijdens het timmeren met de wijsvinger en de duim vasthoudt, is de kans dat u op uw duim slaat aanzienlijk. In Nederland slaan gemiddeld tien mensen per dag zich op de duim. En dat getal kan omlaag, vinden wij.’
Weer knikte ik vriendelijk. De rij achter me werd steeds langer. Maar de kassière kon er geen genoeg van krijgen.

‘Je hebt natuurlijk allerlei soorten hamers’, ging ze door. Klauwhamers, tegelhamers, voorhamers, vuisten en mokers. Maar voor de draadnagels die u zojuist hebt aangeschaft volstaat een gewone bankhamer van 50 tot 100 gram met een een houten steel van 30 centimeter. Maar die hebt u natuurlijk vast wel.’
‘Jawel’, zei ik een beetje kortaf. Want ik begon wat ongeduldig te worden en de mensen achter mij, zo te horen, ook. Dus ik zwaaide met mijn betaalpasje ten teken, dat ik wilde afrekenen.

‘Dat is dan 11,10 euro’, zei ze.
‘Wat?’, zei ik. ‘Maar op het zakje staat 2,59 euro.’
‘Jawel, dat is de prijs voor de draadnagels’, antwooordde ze vinnig. ‘Maar voor het advies, dat ik u zojuist heb gegeven, betaalt u 8,50 euro. Dat maakt samen 11,10 euro.’
‘Maar ik heb helemaal niet om advies gevraagd!’, riep ik.
‘Jawel’, zei ze. ‘Ik heb u gevraagd, of u behoefte had aan goede raad. En dat had u, zei u.’
‘Ja zeg, kom een beetje’, riep ik nu wat harder, zodat de almaar langer wordende rij achter me kon meegenieten. ‘Als ik had geweten dat ik voor dat advies moest betalen, had ik ‘nee’ gezegd. En bovendien wist ik bijna alles al wat u me zojuist vertelde.’
‘Wat wist u dan nog níet’, vroeg ze.
‘Dat van die tien Nederlanders per dag die zich op de duim slaan’, riep ik.
‘Nou, dan weet u dat nu wèl’, zei ze.
‘Kom nou toch!’, riep ik. Nu nog harder. ’Voor 8,50 euro zeker? Is dat niet een beetje duur?’.
‘Rustig aan man’, zei ze. ‘De apothekers doen dat al jaren zo. Het wordt dus hoog tijd, dat ook andere branches zich met dergelijke praktijken bezig gaan houden.’

De menigte achter me begon te duwen en te roepen.

Dus betaalde ik maar.
Geplaatst op: Vrijdag 24 juli 2015 om 08:34 uur
1793940
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld