Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Bezinning

Negen uur. Ik hoor het aan het aantal klokslagen in de kerktoren op ons plein. De laatste slag sterft, langzaam nagonzend, weg over de akkers en de boomgaarden rondom.
Klokslagen dus. En of je nou kerkelijk bent of niet, klokslagen stemmen tot bezinning.
Bezinning? Wat is dat nou weer? Klinkt als een ouwe-lullenwoord. Hou dus maar gauw op met verder lezen.
Overpeinzing dan? Inkeer? Begrip? Ach. Dat zijn nog steeds woorden waar je niks mee kan in de huidige samenleving.

Wacht… Reflectie! Dat is het! Dat geeft op een moderne wijze weer wat klokslagen met je doen. Met je zouden mòeten doen dan.
Want voor reflectie wordt tegenwoordig alleen nog maar tijd vrijgemaakt op meetings. Als het gaat om talentscouting en human resource management. Als er geld mee te verdienen is dus.

Zo. Wat een gemopper. Maar als je zo oud bent als ik mag dat. Dan luistert er toch niemand meer. Zelfs niet als je denkt dat je wat belangrijks te zeggen hebt. Want dan hóór je ze denken: dat was vroeger misschien belangrijk, maar we leven nu echt in een andere wereld hoor.

Dus ik kan het maar beter niet meer over bezinning hebben.
Maar eerlijk gezegd was ik dat wel van plan. Want laatst was ik op een verjaardag waar de kinderen van het gezelschap in een andere kamer een spelletje op de computer aan het spelen waren. Die kinderen waren zo rond de zeven, acht jaar oud. Toen ik daar eens ging kijken, zag ik dat ze met z’n allen al een half uur bezig waren voorbijgangers in elkaar te slaan en te trappen. Op de computer dan. Ze konden er maar geen genoeg van krijgen. Het spelletjesprogramma was uitgerust met tal van mogelijkheden om de voorbijgangers te kwetsen, te laten struikelen, te bezeren, te laten vallen of anderszins ongerief te bezorgen. Ook de gradaties konden worden ingesteld naar believen. Van een licht tikje tegen het hoofd tot bijna dood.
En toen dat maar doorging zei ik iets van ‘zouden jullie dat zelf leuk vinden om zo mishandeld te worden’. Maar ze hoorden me niet eens.

En toen dacht ik dus: we zouden ons eigenlijk eens moeten bezinnen op al die computerspelletjes van tegenwoordig. Die kinderen raken daar in hun latere leven aan gewend. Maar dat waren ze dus al.

Omdat ze zich niet hadden bezonnen, voordat ze aan die spelletjes begonnen.
 
Geplaatst op: Vrijdag 9 juni 2017 om 08:10 uur
1244545
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld