Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Bramen zoeken

Met een emmertje in de hand zoeken we bramen. De zandpaden zijn aan weerszijden rijkelijk gelardeerd met struiken overvol heerlijke, zwarte vruchten. Ik vind dat we pas naar huis mogen als de beide emmertjes vol zijn. Mevrouw Pasgeld denkt daar anders over. Zij bracht haar jeugd door als tuindersdochter in het Westland. Haar houding ten aanzien van het plukken van de vruchten des velds is dus een andere dan die van mij. Zij ziet in de bramen weinig anders dan een noodzakelijk ingrediënt voor de jam die zij straks, als wij thuis zijn, zal gaan bereiden.

Maar ik geniet. Bramen worden naar behoefte verdeeld tussen mijn mond en mijn emmertje. Kijk toch eens aan! Voedsel voor het grijpen zover het oog reikt! Zo maar, voor niks! De grootste hangen het hoogst. Niet zelden dreig ik gevangen te raken tussen de doornen en riskeer ik kleerscheuren om me weer te ontvlechten. Maar dat mag de pret niet drukken. Levensbehoeften vergaren in de vrije natuur onder de stralende zon. Kan het fundamenteler? Kan het eerlijker?
Na een tijdje worden we moe en zoeken een stil plekje tussen het lover om een dutje te doen.

Echter niet voor lang. Een lange, norse man in een groen-bruin uniform schudt mij wakker en houdt me een soort identiteitsbewijs voor. Verbouwereerd lees ik: Inspectoraat Overkoepelende Bramenplukkers Autoriteit (IOBA).
‘Wat waren wij zojuist aan het doen’, vraagt hij bars.
‘Bramen plukken, meneer’, antwoord ik een beetje bibberig.
‘En wat voor soort emmertjes hebt u daarbij gebruikt?’, gaat de man verder.
‘Nou, gewoon, deze”, zeg ik en wijs op onze zwarte, plastic emmertjes.
De man inspecteert de emmertjes van onder tot boven en zwaait met zijn wijsvinger als hij zegt: ‘Die emmertjes zijn niet goedgekeurd door het IOBA. U dient als bramenplukker te weten, dat u uitsluitend van goedgekeurde emmertjes gebruik mag maken tijdens het bramenplukken. Ben u trouwens lid van het BPG?’
‘BPG???’
‘Het Bramenplukkersgenootschap. Dat is de enige, door de EU officieel erkende bramenplukorganisatie waarmee u korting krijgt op de quotumtax van de door u geplukte hoeveelheid bramen’.
‘Nnnee”, stotter ik terwijl ik wanhopig om me heen naar een betere werkelijkheid zoek. Daarop haalt de man een opvouwbare unster uit zijn binnenzak en weegt onze emmertjes zorgvuldig.
‘Een zekere marge voor wat betreft het gewicht van deze niet-erkende emmertjes in aanmerking genomen, hebt u zojuist 3245 gram bramen aan de natuur ontrukt. Gezien de vigerende marktprijs van 2 euro per 125 gram staat dat gelijk aan 51,92 euro. De quotumtax bedraagt 41 procent, dat is dan afgerond 21,29 euro waarover dan nog 19 procent belasting toegevoegde waarde komt. Dat maakt samen 24 euro en 95 eurocent. U kunt contant afrekenen als u wilt of met uw pinpas. Daartoe heb ik mobiele pinapparatuur bij me.’
‘Maar ìk heb helemaal niks bij me!’, roep ik wanhopig. Ik heb alles thuis laten liggen! Het is mooi weer! Wie denkt er dan aan z’n jasje aan te doen als hij bramen gaat plukken! Kan ik het vanavond niet gewoon via internet overmaken?’
Dreigend komt de man op me af. De pin-automaat, die hij uit z’n tas had gehaald wordt groter en groter en verandert van vorm en begint verdacht veel op een enorme bijl te lijken. De handen van de man, die nu druipen van het bramensap, omklemmen de steel van de bijl en zwaaien hem omhoog.
‘Help! Help!’, roep ik. ‘Help me dan toch!’
Te laat. Suizend klieft de bijl mijn hals door waardoor mijn hoofd geheel los komt van de romp en wegrolt tot op het stoffige zandpad waar het
verandert in een enorme, overrijpe braam.

Mevrouw Pasgeld is inmiddels wakker geworden en doet mijn hoofd bij de bramen die al in het emmertje liggen. Overal om mij heen voel ik de andere bramen. Heel hard begin ik te gillen.

‘Rustig maar, rustig maar’, zegt ze. ‘Word maar wakker. We moeten trouwens toch weer eens op huis aan.’
Geplaatst op: Vrijdag 13 augustus 2010 om 08:54 uur
1698337
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld