Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Burgemeester in oorlogstijd

DHCH 2018.
Wat is dat nu weer?
Is het de naam van een nieuw wormenbestrijdingsmiddel bij huisdieren?
Is het een verzachtende aambeienzalf voor vrouwen onder de dertig?
Of is het de naam van de nieuwe sky-box van Aus Greidanus?
Wie zal het zeggen. Maar leuk of niet: DHCH 2018 is toch echt de afkorting van Den Haag Culturele Hoofdstad van Europa in 2018.
Geheel bedacht in de trant van thans in zwang zijnde predikaten, titels, trofeeën, eretekens, zalvingen en andere zelfkietelingen. Hoe Den Haag op het idee is gekomen dat juist Den Haag voor zo’n titel in aanmerking zou moeten komen mag Joost weten. Ontgroenings- en verdichtingshoofdstad van Europa. Ja. Droogklotenhoofdstad van Europa. Oke. Maar Den Haag Culturele Hoofdstad van Europa! Hoe kom je erop! Dan moet je toch wel heel erg om aandacht verlegen zitten. En om geld. In de hoop dat je investering in dit cowbowfeestje straks tien keer zoveel opbrengt. Als het in de tussentijd al niet aan allerlei strijkstokken is blijven hangen.
Alsof ze de WK-voetbal aan het binnenhalen zijn.

Het maken van een doelpunt mag dan verhandelbaar zijn, Cultuur is dat gelukkig nog net niet. Als we Cultuur met een hoofdletter C in de gauwigheid even definiëren als een verzameling pogingen om de mensheid te verheffen, zijn die pogingen dus WEL schadeloos te stellen maar dus absoluut NIET te verhandelen.
En dan dus toch het gore lef van een bid-book.
Een prijsopgave dus.
Want zo verheft men in Den Haag de mens.
Won Den Haag nog geen half jaar geleden maar liefst 18 Pinnacle Awards voor de fantastische, hemelbestormende The Hague Festivals? Een kniesoor die er dan op wijst dat die Pinnacle Awards achteraf gewoon door Den Haag gekocht blijken te zijn. En zo gaan straks al die financiële fiedelaars, die waarschijnlijk zelf nog geen noot kunnen lezen, die denken dat Roth en Updike wasmiddelen zijn, die met een tien voor boekhouden en een twee voor tekenen van school afkwamen, hun strijkstokken aanzetten op de melodie van de gigantische tussenhandel die DHCH 2018 heet.

Ik begrijp die Louis Behre best. Die zet nu al jaren een prima Crossing Border neer. Vrij van awards, ere-titels of zelfkieteling. Dus had men Louis gevraagd directeur van DHCH 2018 te worden. Maar na een half jaar had Louis het wel gezien. Want Louis is geen graai- en grijpcowboy. Louis doet niet aan tussenhandel. Louis heeft gewoon hart voor Cultuur in de ware zin van het woord.

En nu is Aus Greidanus dan dus directeur van DHCH 2018.
Hij zegt dat hij zich geen burgemeester in oorlogstijd voelt.
Zo voelden de burgemeesters in oorlogstijd zich indertijd ook niet.
Maar op het gebied van Cultuur is het oorlog in Den Haag.
Reken maar.
En dan sta je dus òf aan de kant van de kunstenaars zelf, die natuurlijk graag zien dat ze op een faire manier schadeloos worden gesteld voor hun inspanningen.
Òf je staat aan de kant van de fiedelaars die er van te voren met zoveel mogelijk van die schadeloosstellingen vandoor gaan zonder ook maar één behoorlijk geluidje te produceren.
Geplaatst op: Vrijdag 5 november 2010 om 10:00 uur
1698298
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld