Cees Schuurmans versus het Openbaar Ministerie

Stel je voor: je zit in je auto te wachten tot het rode verkeerslicht op groen springt. En eindelijk, ja hoor: groen! Maar wat is dat nou? Daar steekt vlak voor je auto op het zebrapad een kat over.
Wat doe je:
A. Je rijdt de kat aan gort.
B. Je wacht even tot de kat is overgestoken en dan rij je door.

Het gezonde verstand geeft natuurlijk aan dat je even wacht. En dat doe je ook. Maar kijk. Wat gebeurt daar? Ineens springt er een wout uit de struiken, trekt z’n bonnenboekje en begint te schrijven. Je krijgt een bekeuring wegens het negeren van een groen stoplicht. Want de politie zegt dat de wet zegt dat ‘alles wat je doet waarbij je het verkeer belemmert een overtreding is’.

Het is echt gebeurd. Cees Schuurmans uit Schiedam overkwam het. Hij kreeg een bekeuring omdat hij bij groen licht een overstekende kat voor liet gaan.
Het voorval vond een jaar geleden plaats. Aanstaande maandag moet hij voorkomen omdat hij beroep aantekende. Alleen al het idee dat de rechter hem niet vrij zal spreken doet bij mij de gedachte opkomen te emigreren.
Wat ìs dit voor land? Wat was dat voor een wout? En bovenal: wat is dat voor een Openbaar Ministerie dat deze zaak niet al onmiddellijk met het schaamrood op de kaken had moeten intrekken?

De angst kruipt me naar de keel. De ene helft van Nederland controleert de andere helft. Van vertrouwen is geen sprake meer. Geduld is een begrip dat men in Wikipedia moet opzoeken. Dat met die kat en dat verkeerslicht is nu nog een incident. Maar je voelt aan je water dat die klootzakjes bij het OM terrein aan het winnen zijn. Kiezen voor dood in plaats van leven. Omdat de wet het zegt. Reageren op elektronische signalen in plaats van zelf na denken. Omdat een wout het zegt.

De overheid ziet de mens het liefst als een machine. Je bent nog niet geboren of je hebt al een nummer. Je zit nog niet op school of je verplichte woordenschat staat al op je place-matje. En o wee, als een puber in deze treurige pestwereld laat doorschemeren dat ie later, als hij groot is, niet slaafs mee wil dansen om het gouden kalf van de economie.

Dat soort gedachten bespringen me als ik dat verhaal van Cees Schuurman hoor. Cees gaat dan tenminste nog in beroep. Maar hoeveel makke schapen zijn er nu al niet in Nederland die gewoon hun boete hadden betaald? En reken maar dat de overheid er voor zorgt dat er steeds meer makke schapen komen in Nederland. Met een afgrijselijke bemoeizucht en met behulp van steeds meer misselijkmakende wouten die steeds vaker uit bosjes springen.

Zo. Hè hè. Dat is eruit. Wat is het soms toch heerlijk om een column te schrijven. Het lucht op en zo hoef ik ook niet naar de psychiater.
Maar hoe moet het nou eigenlijk met u? Ik ben toch niet de enige die zich opwindt over die man die een boete kreeg omdat hij weigerde een kat dood te rijden?
Dus ik hoop, dat ik deze column ook een beetje voor u schreef.
Maar of het echt helpt?

Geplaatst op: Vrijdag 20 februari 2009 om 12:38 uur