Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Daar hebben we geen wethouders voor nodig

De Haagse wethouder van haast, herrie en hoogbouw, Marnix Norder, schotelt de inwoners van Den Haag allemaal plannen voor vol ijzingwekkende hoogtes, schaduw, tocht en een steeds maar grotere afstand tussen arm en rijk. En als de Hagenaars daar, na ik weet niet hoeveel hoeveel slapeloze nachten eens wat van zeggen in een krant of op een bijeenkomst dan zegt de wethouder onmiddellijk: ‘O, maar dan doen we toch niet zoveel torens?’, of : ‘Dan maken we die torens toch niet zo hoog?’ En vervolgens zegt hij: ‘Wat hebben die bewoners van Den Haag toch geboft met die fantastische inspraakmogelijkheden die ik ze bied en wat luister ik toch goed naar ze!’
Ja. Zo kan ik het ook. Eerst allemaal verkeerde plannen maken. Dan de Hágenaars die plannen laten verbeteren en dan tenslotte tot de conclusie komen: Wat heb ìk het toch allemaal goed gedaan.

Iets anders. Twee torens van 140 en 100 meter bij Babylon. Zouden al zowat klaar moeten zijn. Dat was tenminste beloofd. Maar nee. Problemen met de fundering. Een jaar langer in haast en herrie. Zo kunnen ze het in Amsterdam ook.

En dan het plan van Rem Koolhaas op het Koningin Julianaplein. Een megalomaan pak Brinta tot in het huidige hertenkamp! Projectontwikkelaar Multi Vastgoed heeft nog geen huurders gevonden. Tja. Wie wil er nou in een pak Brinta tussen de roedels herten wonen of werken? Maar ondertussen is half Den Haag zich wel te pletter geschrokken van die plannen.

En dan nog even over die cruise-terminal en die hoogbouw pal naast het Zuiderstrand. Dat is uitgesteld tot na de verkiezingen. Als het college namelijk vóór de verkiezingen al had besloten om daar een van de mooiste plekjes in Den Haag te verzieken waren de wethouders na de verkiezingen hun baantjes sowieso kwijt geweest. En als ze daar ná de verkiezingen over besluiten, is iedereen dat bij de volgende verkiezingen over vier jaar allang weer vergeten. Want dan spelen er weer heel andere dingen die dan ook weer beter uitgesteld kunnen worden tot na de verkiezingen.
Zo kan ik het dus ook.

Het Strijkijzer op het Rijswijkseplein was een half jaar lang een soort wekker die automatisch afging bij een beetje wind. Ook werden er wat al te makkelijk horecavoorzieningen in het (voor)uitzicht gesteld. Nu blijkt dat al die fornuizen, de buffetten en de vrieskasten niet in de lift passen. Veel beloven en weinig geven, doet een gek in vreugde leven. Zo kan ik het dus ook.

Tenslotte het bestemmingsplan voor het Zeeheldenkwartier. Dat valt dan nu ineens weer (een half jaar voor de verkiezingen!) onder wethouder Frits Huffnagel. In dat bestemmingsplan zaten honderden fouten. Ook hier moesten de Hagenaars die fouten er in eerste instantie zelf uithalen. De kans dat de ambtenaren, die dat bestemmingsplan in elkaar hadden geflanst, verstandelijk gehandicapt zijn is beduidend kleiner, dan de kans dat ze Huffnagel een kunstje hebben willen flikken. En al die tijd staat onze Frits nu al ruim 40 keer vrolijk grijnzend op de achterpagina van het Haagse inlegvel van het AD. Steeds met een glas in z’n hand.

Ja. Zo kan ik het ook. Zo kunnen de meeste Hagenaars het trouwens ook.
Daar hebben we geen wethouders voor nodig.
Geplaatst op: Vrijdag 3 juli 2009 om 08:10 uur
1793419
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld