Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

De dood van een despotische dame

Enige tijd geleden meldde ik op deze plek het bestaan van Esmeralda en Suzanne. Twee kippen die wij hadden aangeschaft in de hoop de idyllische ambiance in onze achtertuin wat te verhogen met landelijke sfeer.
Het kwam er echter op neer, dat we de pikorde waren vergeten die niet alleen in de politiek maar vooral ook onder kippen opgeld doet. Vierentwintig uur per dag werd Suzanne onderdrukt door Esmeralda. Niets kon Suzanne ondernemen zonder daarbij flink dwarsgezeten te worden door Esmeralda.

Ik schrijf dit in de verleden tijd. Want Esmeralda is inmiddels heengegaan.

Gisteren trof ik haar levenloze lijf aan in het kippenhok. Door het openstaande raam klonken tv-geluiden op van ruim 150.000 mensen op de Coolsingel in Rotterdam die uitzinnig van vreugde het feit schenen te vieren dat de een of andere voetbalclub net iets meer ballen in het doel van de tegenstander had getrapt dan andersom.

En ik stond daar met een dooie kip in mijn hand.

Goede raad was duur. Want wat doe je met een dooie kip? Mijn ervaring op het gebied van dooie kippen strekte zich niet verder uit dan tot de supermarkt waar dooie kippen rond de negen euro doen. En deze had ik bij een boer in Kwadendamme voor elf euro op de kop weten te tikken. Het verschil tussen leven en dood bedroeg dus slechts twee euro! Weer wat geleerd.
Maar wat nu? Ik kon natuurlijk aan mevrouw Pasgeld vragen om Esmeralda zacht te laten sissen in de pan. Opdat we haar even later met smaak zouden kunnen verorberen. Maar daar zat ik toch wel een beetje mee in mijn maag. Want zou de herinnering aan deze despotische dame met haar fratsen en kuren ons geen parten gaan spelen tijdens het eten?
En bovendien: misschien was Esmeralda wel aan de een of andere ziekte overleden. En dan zou het consumeren van haar ons wel eens vervelend op kunnen breken.

Na lang dubben besloot ik mevrouw Pasgeld om raad te vragen. Die vond,dat we haar maar gewoon achter in de tuin moesten begraven. En zo stond ik even later een grafje te delven terwijl door het openstaande raam de tv-geluiden opklonken van een uitzinnige menigte die op het Vrijthof te Maastricht onder de hypnotische leiding van de een of andere Koning van de Wals aan het hupsen was dat het een aard had. Ook dat nog. Uitgerekend op het moment dat het hele land stond te joelen en te hossen ging onze kip dood.

Daar stonden we dan. Rond het grafje. Mevrouw Pasgeld en ik. Suzanne was er ook maar bij gaan staan.

Onder het uitspreken van een paar woorden tot bezinning in de trant van ‘…hoezeer we ook hebben geleden onder haar tirannie, helemaal harteloos was Esmeralda toch ook weer niet geweest..’ enzovoort, liet ik Esmeralda ondersteboven aan haar poten in haar laatste rustplaats zakken en gooide wat scheppen aarde op haar zodat er tenslotte niets meer aan haar deed denken.
 
Geplaatst op: Vrijdag 19 mei 2017 om 08:07 uur
1279102
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld