Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

De ergste besmettelijke ziekte

Eén procent van de wereldbevolking bezit meer dan de helft van al het geld. Negenennegentig procent mag het dus met de andere helft doen. Met andere woorden: de rijkste 42 mensen hebben thans evenveel geld als 3.700.000.000 andere mensen. En dat wordt ieder jaar erger.

Ander voorbeeld: In Rusland bezitten 94 miljardairs 460 miljard dollar. Dat is 100 miljard meer dan vorig jaar. En dat terwijl veertig procent van de Russen het moet doen met omgerekend 253 euro per maand. Dat was een paar jaar geleden nog ‘maar’dertig procent.

Het kan nog erger: In Indonesië hebben vier miljardairs méér vermogen dan de 100 miljoen armsten in dat land bij elkaar. Elk van die miljardairs strijkt op één dàg alleen al aan rente meer dan duizend keer het bedrag op dat die 100 miljoen armen sámen in een jáár uitgeven aan basisbehoeften.
Het duizelt je als je het leest. Misschien is het duidelijker als je weet dat 93 miljoen van de 250 miljoen Indonesiers moeten rondkomen van 3 euro per dag.

Ook in Nederland zijn er dit jaar weer meer miljonairs. 1,4 Procent van alle huishoudens beschikt hier over een vermogen van tenminste zes nullen. Met zoveel geld kruip je natuurlijk dicht bij elkaar: Blaricum, Bloemendaal, Laren, Wassenaar en Rozendaal, daar moet je wezen als het om opeenhopingen van geld gaat.

Nederlands topinkomens bij de overheid en bij grote bedrijven (al dan niet aangevuld met premies, bonussen en ongrijpbare emolumenten) stijgen eveneens onrustbarend ten koste van de minder gelukkigen en minder kansrijken in de samenleving.
In 2010 verdienden 31 functionarissen bij de door de gemeente Den Haag gesubsidieerde instellingen méér dan de Balkenendenorm. Vijf jaar later, in 2015 was dit aantal al opgelopen tot 101. Voorbeeld? Jim van Geest van de zorggroep Florence (228.099 euro per jaar). Publiek geld dus.

En dat terwijl de feitelijke zorg zelf, waar het allemaal om zou moeten draaien, evenals het gewone, feitelijke onderwijs, inmiddels flink achteruit kachelt, zo vernemen we keer op keer uit de kranten. Jaar in jaar uit blijkt opnieuw dat er steeds minder geld is om de gewone verplegers en verpleegsters, de gewone onderwijzers en onderwijzerssen, de gewone leraren en leraressen naar behoren te betalen voor het steeds moeilijker werk dat ze moeten doen.

Wel miechelt het inmiddels in de kringen van de zorg en het onderwijs van de tussenbaasjes. Tussenbaasjes zijn adviseurs, bemiddelaars en andere mensen die er een hobby van maken naast hun schoenen te lopen. Bijzondere mensen dus, die de gewone werkers in het zorg- en onderwijsveld keer op keer vertellen wat ze moeten doen en laten. Steeds weer wat anders. Steeds weer wat nieuws. Men dient immers voorop te lopen als het om maatschappelijke ontwikkeling gaat.

En ach, dat zou allemaal zo erg nog niet zijn als die tussenbaasjes niet ook nog betaald zouden moeten worden. En mag dat, vanwege al die immense, maatschappelijke verantwoordelijkheden die zemoeten dragen, misschien een onsje meer zijn dan wat er voor degenen die het echte werk moeten doen, beschikbaar is?

Steeds meer geld dus naar de miljonairs en het groeiende leger van de tussenbaasjes. Wat een wonder dat het slecht gaat in de zorg en in het onderwijs.

En dat zal nog wel even zo blijven. Totdat misschien uiteindelijk erkend zal worden dat inhaligheid de ergste besmettelijke ziekte is, die de mensheid ooit getroffen heeft.
 
Geplaatst op: Donderdag 1 februari 2018 om 08:45 uur
1430843
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld