De fiets van Jozias van Aartsen

Ik kijk naar links. Ik kijk naar rechts. Niemand te zien. Dus zie ik mijn kans schoon en knip het slot van de fiets van de burgemeester met een grote kniptang open. Snel spring ik erop en rijdt hem naar mijn schuurtje.
Vervolgens schrijf ik een  brief naar de burgemeester: ‘Geachte mijnheer Jozias. Uw fiets stond helaas lelijk in de weg. Ik heb hem daarom maar in mijn schuurtje gezet. Voor 15 euro mag u hem weer komen ophalen. Vriendelijke groet, uw dienstwillige dienaar, Julius Pasgeld’. Zo. Snel een postzegel erop en naar de brievenbus. Dan haalt hij de volgende lichting nog net.

Een week later word ik van mijn bed gelicht. Men beschuldigt mij van ontvreemding van een rijwiel. Ontvreemding? Wat zullen we nou hebben? Die fiets stond toch in de weg? En orde moet er zijn. Maar de rechter acht mij schuldig. Ik word veroordeeld tot het betalen van een nieuw slot en word bovendien gesommeerd de fiets stante pede terug te bezorgen.

Het zij zo. Recht moet er zijn. Ook al zit er een ordinair gat in de Algemene Politieverordening. Want als die APV in orde was geweest had ik straffeloos die fiets van Jozias in  mijn schuurtje kunnen zetten. Dus denk maar niet, dat ik nu ophou met fietsen stelen. Er is genoeg werk aan de winkel. Zojuist ben ik erachter gekomen dat ook de fiets van wethouder Smit lelijk in de weg staat. En reken maar dat ik geen enkele moeite zal hebben met het doorknippen van zijn slot. Ook zie ik uit naar het stelen van de fietsen van de leden van de gemeenteraad. Ik mag waarachtig mijn schuurtje wel wat gaan uitbouwen. Hoeveel leden telt de gemeenteraad en het college bij elkaar? Eén burgemeester plus acht wethouders plus 45 raadsleden maakt bij elkaar 54 fietsen. Maal 15 euro is 810 euro. Dat is mooi meegenomen bovenop mijn pensioentje. Daar gaat natuurlijk belasting af. Maar de aanschaf van mijn kniptang en de kosten van de renovatie van mijn schuurtje zijn natuurlijk wel weer aftrekbaar. En bovendien heb ik toch maar weer eventjes op een buitengewoon constructieve wijze mijn burgerzin betoond. Want laten we eerlijk zijn. Wat stonden die fietsen van die regenten in de weg. Vreselijk. Vreselijk.
Diefstal? Ach. Nu misschien even. Maar straks is die APV weer dicht en dan kan ik gewoon m’n gang weer gaan.

Neemt u me niet kwalijk. Ik zit maar wat te fantaseren. Laat ik me in godsnaam nou eens voor één keer bij de feiten houden. En die feiten zijn: de gemeente Den Haag knipte de afgelopen jaren sloten van fietsen van stadgenoten open en sleepte die fietsen vervolgens naar een opslagplaats in de Binckhorst. Daar konden de eigenaren hun fiets à  raison van 15 euro weer ophalen.
Vorige week achtte een rechter deze gang van zaken in strijd met de wet. Volgens waarnemers ontvreemdde de gemeente tot nog toe zeker 10.000 fietsen. De gemeente incasseerde van haar bewoners dus geheel onterecht 15 maal 10.000 euro is 150.000 euro. Van dat geld zijn vervolgens nergens fietsenstallingen gebouwd.
Conclusie: het Haags college van B&W zat met z’n tengels volkomen ten onrechte in de portemonnee van z’n burgers.
Is dat diefstal of niet?

Geplaatst op: Vrijdag 20 januari 2012 om 09:47 uur