De genoegens van een dorp

Sinds kort bewonen mevrouw Pasgeld en ik een deeltijdwoning in Zuid-Beveland. Daar brengen we de helft van onze nog resterende tijd door aan een pleintje in een dorp van ruim 500 inwoners. Woorden schieten tekort om de genoegens daarvan te beschrijven.

En zeg nou niet, dat men hier in Zuid-Beveland achterloopt, dat het saai is of dat er niks te beleven valt. Ik noem een paar voorbeelden.
Wij hebben hier in ons dorp dus al slimme meters. Vrijwel nergens in Nederland heeft men dat. Ook niet in Den Haag dat zo graag internationaal op de kaart wil staan. Wij dus wel. Wat zijn slimme meters? Dat zijn gas-, water- en electriciteitsmeters die het verbruik direct doorseinen naar de centrale. Op internet kunnen wij dan weer zien hoeveel we de vorige dag, week, maand en jaar hebben verbruikt. Zoiets noopt tot verstandig energiegebruik.

Ander voorbeeld.
In Oudelande, een dorpje even verderop heeft men alle verkeersborden verwijderd. Ze waren niet meer nodig en men heeft ze opgeslagen in de kelder van het gemeentehuis. Ach, dacht men. De mensen weten uit zichzelf wel hoe ze zich moeten gedragen. Bovendien is het goed voor ze om de dingen met elkaar op te lossen als er eens iets mis gaat. Daar zijn geen regeltjes, bordjes of andere overheidsbemoeienissen voor nodig. Zelfs het verkeersbord ‘alleen parkeren voor invaliden’ voor het supermarktje in Oudelande hebben ze weggehaald. Was ook niet nodig. Want er is altijd wel een gewone plek voor een invalidenauto dicht bij de ingang. En anders toeteren ze even en dan komt er iemand gehaast uit de winkel om plaats te maken door zijn auto even verderop te zetten. Geweldig toch? Kom daar in Den Haag eens om.

Nog iets moois. Hier in Zuid-Beveland miechelt het van de boomgaarden. Appels en peren waar je maar kijkt. Tijdens wandelingen in de zomer hoef je heus geen appeltje mee in je rugzak. En nou hebben sommige boeren een hagelkanon gekocht. Want een hagelbui kan in één keer de hele oogst bederven. Zo’n hagelkanon (52.000 euro per stuk) schiet, als er hagel dreigt, met tussenpozen van enkele seconden met donderend geweld een schokgolf naar zes kilometer hoogte in de hoop de opbouw van een hagelwolk te verstoren. Ik geloof zelf absoluut niet dat het werkt, maar het is toch leuke folklore.
Laats was er in Hoedekenskerke een experiment om de effecten van die kanonnen op de natuur en de volksgezondheid te onderzoeken. Hoedekenskerke is tien minuten fietsen. Wij erheen. Om te kijken. Er was verder niemand. Een boer en een inspecteur stonden bij een grote container met een pijp erbovenop en acetyleen erin. Er waren een paar ontzettende knallen. Dat wel. En hoe het afgelopen is lezen we wel in de Bevelander. Dat is hetzelfde als De Posthoorn maar dan met twee of drie andere nieuwsartikelen erin. De milieubeweging heeft de fruittelers inmiddels voor de rechter gesleept vanwege het geknal. Maar de fruittelers zeggen: ‘De vogels verroeren nog geen veertje als dat ding knalt’. Prachtig toch? Wie zegt dat het leven in een dorp saai is?

En dan zwijg ik nog maar over de dragster- en motorclubs die hier af en toe een paar rondjes over het pleintje rijden met hun moeders achterop tijdens het jaarlijkse uitje. Of over het conflict tussen het bestuur en de vrijwilligers van de schaapskudde. De herder laat, volgens de vrijwilligers, de schapen sterven langs de dijken en slaat lammetjes met een gebrek dood tegen een muur. Het bestuur zegt, dat dat moderne methoden zijn waar de vrijwilligers maar aan moeten wennen. Zelfs de partij voor de dieren heeft zich er al mee bemoeit.

Heus. Voor echte avonturen moet je bij ons in het dorp zijn.

Geplaatst op: Woensdag 23 januari 2008 om 08:00 uur