Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

De hik

Een totaal onderbelicht verschijnsel, zowel in de media als in de politiek, is de hik.
De hik is een fenomeen dat iedereen kent en waaronder iedereen bij tijd en wijle in min of meerdere mate onder lijdt. Het onvermogen van de mens om eerlijk met zijn hik om te gaan lijkt op dit moment nog zo groot, dat een normale communicatie over deze aandoening nog steeds niet mogelijk lijkt.

Ik wijs er echter nadrukkelijk op, dat de gevolgen van de hik funest kunnen zijn. Ooit is er eens een Paus gestorven aan de gevolgen van de langdurige hik. Een Amerikaanse varkensboer had 68 jaar achter elkaar de hik voor hij dood ging. En bij minder fatale hik is er toch nog altijd sprake van een ernstige samentrekking van het strottenhoofd en het volledig sluiten van de stemspleet.
Langdurige hikaanvallen kunnen wijzen op stofwisselingsziekten, hersentumor, meningitis, struma of aandoeningen van het hart, de nieren, de lever, de maag of de darmen.

Daarom wil ik pleiten voor meer aandacht voor mensen met de hik. Want mensen met de hik zijn heus niet minder dan mensen zonder de hik. En ze willen zich, in tegenstelling tot sommige geruchten, heus wel aanpassen aan mensen zonder de hik.

Ook de media zouden veel meer aandacht aan de hik kunnen besteden. Indringende interviews met mensen met de hik, bijvoorbeeld. Wat ze er, hik, nou eigenlijk, hik, zèlf van vinden. Hoe hun partner ermee omgaat. Wat er in ze omgaat tijdens de hik. En hoe ze de wereld ervaren als de hik over is.
Dergelijke interviews dienen uiteraard gepaard te gaan met inventarisaties van soorten hik, oorzaken van de hik, de laatste ontwikkelingen op het gebied van de hik. Alles gelardeerd met interessante statistieken en grafieken.
Ik ben benieuwd wat dat gaat opleveren.

Over het nut van de hik is trouwens ook nog veel te weinig bekend. Zo zouden ongeboren babies hikken om hun ademhalingsspieren alvast te trainen en zo de hik ‘per ongeluk’ ook na de geboorte blijven bestaan terwijl hij dan eigenlijk overbodig is. Niemand weet er echter het fijne van.

Daarom pleit ik voor het instellen van gespreksgroepen en opvanggroepen voor hikkers. Daarin zou de focus moeten worden verlegd van het lijdzaam ondergaan van de hik naar het daadwerkelijk bestrijden van de hik.
Deelnemers van zo’n cursus leren dan gaandeweg…

….om zeven tellen hun adem in te houden,
….het vermogen te ontwikkelen om ondersteboven een glas water leeg te
   drinken,
….de versregels ‘Hik sprik sprouw. Ik geef de hik aan jou. Ik geef de hik aan
   anderman, die de hik verdragen kan’, uit het hoofd te leren. Om daarna
   datgene wat in dat lied aan de orde is, ook daadwerkelijk tot uitvoering te
   brengen,
….anderen effectief aan het schrikken te maken en
….aan elkaars tong te trekken zonder in lachen uit te bartsen.

Kortom. Er is nog genoeg werk aan de winkel.
Want de hik? Die zijn we allemaal liever kwijt dan rijk.
En in het kader van de heersende berichtgeving over allerlei flauwe kul zijn we zo langzamerhand echt wel weer aan iets nieuws toe.
 
Geplaatst op: Donderdag 6 december 2018 om 09:39 uur
1481496
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld