Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

De huisvuilgrens

Mevrouw Pasgeld is altijd eerder dan ik als het om opruimen of schoonmaken gaat. Niet dat ik daar erg onder lijd. Maar toen ik me ging afvragen of ik nou echt zo’n sloddervos of zo’n viezerik was, schoot me opeens het begrip huisvuilgrens weer te binnen.
In de jaren zestig ontdoken sommige echtgenoten hun nieuwe, huishoudelijke taken nog wel eens door te stellen, dat hun huisvuilgrens anders lag dan bij hun vrouw.
Kijk. Dat zal bij mevrouw Pasgeld en mij dus ook wel het geval zijn. Onze huisvuilgrens ligt anders. Ik vind iets pas vies als je kan zíen dat het vies is. Of als je het heel erg kan ruiken. En dan ruim ik heus wel uit mezelf op.
Maar mevrouw Pasgeld schijnt in het bezit te zijn van eens soort paranormale gave waardoor ze, ver voordat het zover is, al gewaar wordt dat iets ooit vuil zal gaan worden. En dan maakt ze het maar alvast schoon voordat het te laat is.

Neem nou stofzuigen. Mij zal je nooit horen zeggen dat er nodig weer eens een stofzuiger door de kamers moet. Temeer daar mevrouw Pasgeld me altijd voor is. Ik krijg de kans dus niet eens. En eerlijk is eerlijk: ze stofzuigt nooit met onderhuidse signalen. Ze laadt de vaatwasser nooit in met onnodig hard gerammel. Zo van: jezus mina, nou moet ik alles alweer zelf doen. Jij denkt nooit ergens aan. Jij steekt nooit eens uit jezelf je handen uit de mouwen.
Nee. Als ze dat deed had ik dat heus wel herkend. Want mijn moeder was een meesteres in het afgeven van onderhuidse signalen.

Met mijn kleding is het idem dito. Sinds ik zelf strijk worden mijn overhemden pas gestreken als ik ze twee dagen aan heb gehad. Dat was vroeger, toen mevrouw Pasgeld ze streek wel anders. Nooit kreeg ik de kans een overhemd een tweede dag te dragen. Ze lagen al in de wasmand voordat ik me er zelfs ook maar even in had bewogen!
‘Transpireer ik dan zo?’, vroeg ik haar wel eens. Want zelf rook ik niks. Ook niet als ik, zoals sommige vrouwen dat zo goed voor kunnen doen, mijn neus diep in de oksels van het overhemd drukte, en heel diep snoof.

Ik word vast vervelend. Want bij de aanschaf van nieuwe kleren is het ook al van hetzelfde laken een pak. Hoewel dat misschien in dit verband nèt de verkeerde uitdrukking is.
Mevrouw Pasgeld en ik hebben namelijk, naast een zeer uiteenlopende huisvuilgrens, ook een verschillende grens bij het kopen van nieuwe kleren. Ik denk bijvoorbeeld zelf nooit aan nieuwe schoenen. Vaak maak ik me ten onrechte veel zorgen over van alles en nog wat. Maar nieuwe schoenen? Nooit!

En dan zit ik ineens naast haar op een bankje in een schoenwinkel nieuwe schoenen te passen. Hoe ze me in die winkel gekregen heeft mag Joost weten. Ik kan me niet herinneren daar naar binnen te zijn gegaan. Waarschijnlijk heeft ze me eerst op de een of andere manier in trance gebracht. En ben ik haar als een slaafje gevolgd. En als ik dan weer naar buiten ga met een schoenendoos in mijn handen, word ik pas weer wakker.
Ik moet toch eens wat beter opletten.
 
Geplaatst op: Donderdag 11 januari 2018 om 08:51 uur
1393866
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld