Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

De vierde wachtende in de rij

In ons dorp is geen enkele winkel. Maar dood hoef je er niet te gaan. Want iedere woensdag en zaterdag komt er luid toeterend een grote wagen voorbij waar je terecht kan voor de meest noodzakelijke levensbehoeften. Vroeger zouden we dat ‘de SRV’ hebben genoemd : ‘Samen Rationeel Verkopen’. Maar de wagen die ons dorp aandoet wordt nu door één enkele ondernemer gerund.

Sinds kort wordt ons dorp op donderdag ook aangedaan door een rijdende bakker. Die biedt op een vaste standplaats op het dorpsplein op het gebied van brood en banket vrijwel alles wat er in de supermarkt ook te krijgen is. Maar ja. Als je voor de rest van je boodschappen toch aangewezen bent op de supermarkt, koop je daar natuurlijk ook gelijk je brood.

En dan natuurlijk de visboer. Die belt zelfs iedere donderdag bij je aan. Meestal niet tevergeefs. Want we zijn dol op vis. En dan maken we even een praatje.

In twee dorpen verderop, allebei op zo’n vijf kilometer afstand gelegen, kunnen wij terecht voor onze gewone, dagelijkse supermarktboodschappen.
Het maakt qua afstand wat ons betreft dus niet uit naar welk dorp we gaan. En ook het aanbod en de prijzen lopen niet ver uiteen, hoezeer de uitbaters van die supermarkten hun best ook doen om ons anders te doen geloven.
Maar een verschil is wèl dat je je boodschappen in de ene supermarkt , als je dat wil, helemaal zèlf kunt afrekenen. Er komt geen mens meer aan te pas.
Het gaat zo: je doet de scanner waarmee je je boodschappen hebt gescand in een houder en op een scherm verschijnt het totaal af te rekenen bedrag. Met je bankpasje voldoe je dat. Als de volautomatische, eenzame kassa je betaling in orde heeft bevonden, spuugt hij het boodschappenbonnetje uit waarop een streepjescode staat. Die code hou je vervolgens weer tegen een schermpje naast een hekje dat uitgang biedt. En kijk: als alles goed is gegaan springt het hekje open en kan je je met al je boodschappen huiswaarts begeven zonder dat een mens heeft gezien wat je allemaal gekocht en (eventueel niet) betaald hebt. Zo verwierf ik me onlangs nog een gratis pakje chips a 0,85 € zonder dat ik dat zelf in de gaten had. Wat een geluksvogel!

Boven de kassa’s van de supermarkt in het andere dorp hangen grote borden waarop staat, dat de vierde wachtende in de rij z’n boodschappen gratis krijgt.
Niet zelden was ik vierde in de rij. Maar als ik dat dan tegen de kassière zei, bleken er ineens een aantal voorwaarden te zijn, waaraan ik niet voldeed en waarvan ik trouwens in het geheel niet op de hoogte was. De klant die aan het betalen is, telt bijvoorbeeld niet mee. Je moet dus als vijfde in de rij staan. En het geldt alleen als alle kassa’s bemand zijn. Of, als je boodschappen door de kassamedewerker nog gescand moeten worden, alleen bij díe kassa’s waar ze je boodschappen scannen. Terwijl het, als je zèlf je boodschappen al gescand hebt, juist alleen maar geldt voor de snelkassa. Heel ingewikkeld. Ik zal wel achterlijk zijn maar ik begrijp het nog steeds niet goed.

Laatst was het toch zover.
‘Ik was daarnet de vierde wachtende in de rij’, zei ik tegen de kassamedewerkster.
‘Ja’, zei ze. ‘Dat klopt. Ik zag het’. En vervolgens verzocht ze via de omroepinstallatie om een hogergeplaatste die deze zaak kon afhandelen.’
Die kwam er gelijk aan. Ze zei: ‘De regel geldt niet voor alcoholica en geneesmiddelen’.
‘Dat komt slecht uit’, zei ik.
Het kwam sowieso al slecht uit. Want meestal doe ik hier boodschappen voor gemiddeld zo’n 60 a 70 €. En nu, dat zal je net zien als ik eens een keertje níet hoef te betalen, zit er maar voor zo’n 27,50 € in m’n wagentje. Waarvan ook nog eens een keer voor 15 € aan witte port en bier.

Maar toch. Inderdaad. De overige 12,50 € werden mij kwijtgescholden.
‘Wat een geluksvogel ben ik toch’, zei ik tegen de kassamedewerkster.
 
Geplaatst op: Donderdag 24 oktober 2019 om 08:58 uur
1649867
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld