Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Dementie is geen ziekte

Het moet me maar eens van het hart: al dat gedoe over die laatste loodjes in je leven komt me zolangzamerhand de strot uit.
Eerder schreef ik al, dat je aan het begin van je leven een periode nodig hebt om van alles te leren. Praten, lopen, eten, schrijven, je behoeften doen en je aanpassen aan maatschappelijke gewoontes.
Mag je dan aan het eind van je leven alsjeblieft een periode zijn gegund om alles weer àf te leren? Of moet je soms gelijk dood? Uit oogpunt van kostenbesparing vinden ze tegenwoordig kennelijk van wel.

Vroeger niet. Toen had je nog rusthuizen waarin je op je gemak en onder deskundige leiding van alles kon afleren. Dat ging dan vaak gepaard met een beetje tierelieren, roepen en in je broek poepen. En mag het alseblieft aan het eind van een nuttig leven vol zelfopoffering? Aan het begin van je leven mocht dat toch ook?

Vroeger, toen heus niet alles beter was, maar wel bijna alles, had je behalve rusthuizen ook bejaardencentra voor diverse beroepsgroepen. Ik weet nog, dat mijn opa en oma, die allebei hun hele leven werkzaam geweest waren in het onderwijs, jarenlang mochten uitrusten in het bejaardencentrum voor onderwijskrachten De Sonnenberg in Oosterbeek.
En voor mijn moeder was er, toen het zover was, een complete zolder vol demente bejaarden in het Zorgcentrum Florence aan de Loevesteijnlaan in Den Haag. Behalve veel leed was daar ook buitengewoon veel lol. Ik schreef daar ooit een aantal columns over.

Daarna brak er een periode aan, dat rusthuizen, bejaardenhuizen, verzorgingshuizen of hoe ze allemaal ook mochten heten, systematische één voor één werden gesloten. De DAADWERKELIJKE liefde voor de oudere medemens, werd met de MANTEL der ZOGENAAMDE liefde voor diezelfde oudere medemens bedekt. Daarna werd bejaardenzorg dan ook MANTELZORG genoemd.

Maar in deze tijd, waarin iedereen het veel te druk heeft met geld verdienen, is dat natuurlijk geen goed idee.
Want met mantelzorg verdient niemand wat. Wel houdt de overheid er (met een begroting van 9 miljard voor alleen al de zorg voor mensen met dementie) flink wat aan over.

Zogenaamde deskundigen roepen tegenwoordig in tal en last van alles in het wilde weg.
‘Maak snel werk van leefdtijdaanpassing met E-health’.
‘Dementieadaptatie is dè oplossing’ .
‘Leve het Deltaplan voor dementie’.
‘Voorkom dementie met dementiepreventie’.
‘Omarm al die ‘gecombineerde leefstijlinterventies’.
‘Maak werk van dementie!’
Jawel. Om veel geld te verdienen aan dementie.
Ook dat nog!

Weet je wat? Misschien is het een goed idee om die hele mantelzorg weer af te schaffen. Samen met al die zogenaamde deskundigen. Hup. Weg ermee.
En zoveel mogelijk geld te besteden aan het opnieuw oprichten van rusthuizen en bejaardencentra. En vooral ook aan behoorlijke salarissen voor al die ‘gewone’, direct betrokken verple(e)g(st)ers en verzorg(st)ers.

Natuurlijk. Ik kom binnenkort ook aan de beurt. Dat weet ik heus wel.
Maar het gaat me vooral om collectieve zorg voor àl die oudjes in hun laatste levensfase. Is dat nou zo moeilijk?
 
Geplaatst op: Donderdag 31 oktober 2019 om 08:34 uur
1649878
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld