Demonstreren met Deetman

Demonstreren met Deetman
Laatst zei ik mijn mening ergens over. Ik geloof dat het over het weer ging. Het kwam zomaar ineens in me op. ‘Koud hoor, voor de tijd van het jaar’, betoogde ik. ‘Jazeker’, betoogde iemand anders. En een derde stemde daar van harte mee in door luidkeels te roepen: ‘Brrrr. Wat koud’, terwijl hij eens flink met z’n armen om z’n schouders sloeg. Met al die betogen werd het een hele betoging, een manifestatie van ongenoegen, zou je kunnen zeggen. En daar moet je in Den Haag tegenwoordig donders mee uitkijken. Want eerlijk gezegd hadden we onze actie niet van te voren aangekondigd. En dat moet van burgemeester Deetman. Hij wenst in Den Haag duidelijkheid te scheppen door voor elke manifestatie een schriftelijke kennisgeving te verlangen, zo meldde hij deze week nog maar weer eens aan de gemeenteraad.

Zonneklaar blijkt dat onze burgervader de weg een beetje kwijt is.
Natuurlijk wenst het stadsbestuur het van te voren te weten als ze met z’n drieduizenden uit het land naar Den Haag komen om daar het verkeer in de binnenstad een halve dag plat te leggen door met spandoeken van het Malieveld naar het Binnenhof te lopen voor een beter salaris. Een kind begrijpt dat je zulks van te voren moet weten omdat er dan verkeersmaatregelen genomen moeten worden. En natuurlijk, natuurlijk wenst het stadsbestuur het van te voren te weten als ultra-rechts met vijfhonderd man op de been komt om allerlei dingen te roepen tegen inderhaast opgetrommelde linkse rakkers. Zelfs een kind begrijpt dat je zulks van te voren moet weten omdat je dan ME bij de straathoeken kan zetten om tussenbeide te komen als het moord en doodslag dreigt te worden.

Maar we herinneren ons nog allemaal het verbod van Deetman toen Indische Nederlanders een vredelievende demonstratie wilden houden. Goed. Hij bood zijn excuses aan. Maar later bleek helemaal nergens uit dat hij er iets van had geleerd. Hij verbood bijvoorbeeld het Sint Maartensfeest. Waarbij zingende kinderen, dikwijls begeleid door hun ouders, met lampions de deuren langsgaan om een snoepje. Reden? Deze ‘actie’ was niet van te voren aangekondigd.

Nog niet zolang geleden deelden twee jongeren in de binnenstad heel beleefd vegetarische recepten uit omdat ze om de een of andere reden iets tegen het eten van vlees hadden. Zij hadden hun actie van te voren niet aangekondigd omdat er van bedreiging van de openbare orde toch absoluut geen sprake kon zijn. Hupsakee. De cel in, meende Deetman. Later wel weer vrijgesproken door de rechter. Maar toch.

In december 2003 deelden Femke en Aldo grote papieren zakken uit met de tekst ‘Doe iets, koop niets’ aan het winkelend publiek omdat ze meenden dat de westerse mensheid aan volgevretenheid ten onder ging. Ook niet van te voren aangekondigd. Hupsakee. De cel in, meende Deetman. Later wel weer vrijgesproken door de rechter. Maar toch. Onlangs zeiden een gemeenteraadslid en een directeur van een milieucentrum op de Veerkade onaangekondigd tegen elkaar dat het daar toch wel erg begon te stinken. Hupsakee. De cel in. Je gelooft het of niet. En toen deelde ik zelf manifesten uit in het Atrium van het stadhuis waarop stond dat iedereen vrijelijk en onaangekondigd zijn mening in Den Haag moest kunnen uiten. Ik overhandigde zo’n manifest aan de toevallig passerende wethouder Bruno Bruins. ‘Deze actie heb ik van te voren niet aangekondigd. Arresteer me dan!’, riep ik. Maar hij zei: ‘Nee Julius. Daar trappen wij niet in!’. Kon mij weer gebeuren.

Wat is het verschil tussen een gebeurtenis en een manifestatie? Ik ken iemand die zo verschrikkelijk hard niest, dat je dat, als hij dat in het openbaar doet, zonder meer als een manifestatie kan aanmerken. Maar zeg nou eens eerlijk. Het zou van de zotte zijn als van zo’n nies vooraf een schriftelijke kennisgeving werd verlangd.

En wat is dan toch het verschil tussen het uiten van een mening en een demonstratie? Mevrouw Pasgeld wil een enkele keer nog wel eens demonstratief te kennen geven, dat ze ergens genoeg van heeft. Dat geschiedde laatst in het openbaar. Moet ik nou echt van haar verlangen dat ze haar actie in het vervolg van te voren bij het gemeentebestuur aankondigt?

Toegegeven. De grens tussen het uitdragen van een mening en een ordebedreigende manifestatie is soms, heel soms, moeilijk aan te geven. Dat begrijp ik heus wel. En ja. Daar worden een paar mensen goed voor betaald om dan te beslissen wat juist is. En dat zal dan best wel eens een keer niet de juiste beslissing zijn. Maar om nou in alle gevallen van expressiviteit en emotionele begaandheid met de dingen in de wereld al bijvoorbaat een schriftelijke kennisgeving te verlangen? Dat is behalve zonderling ook tamelijk angstwekkend.

Desondanks meent burgemeester Deetman deze buitenissige breidel op te kunnen leggen aan de Haagse bevolking. Ik acht dat een demonstratie van een buitengewoon benepen geesteshouding. Die op zijn minst van te voren aangekondig zou moeten worden. Dat is evenwel bij mijn beste weten niet gebeurd. Niemand in Den Haag heeft tot nog toe bericht gehad dat er voor het uitspreken van een mening in het openbaar voortaan een schriftelijke kennisgeving nodig is. Mag ik burgemeester Deetman dus vriendelijk verzoeken zichzelf geheel vrijwillig in de kraag te vatten en zich aldus naar het dichstbijzijnde poltiebureau te begeven om zich te laten opsluiten in een cel?
Een rechter zal hem, zoals te doen gebruikelijk is bij dit soort aanklachten, dan wel weer vrijspreken.

Geplaatst op: Vrijdag 14 april 2006 om 18:30 uur