Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een avondje TV

Wegens griep was mijn slaapritme een beetje in de war geraakt. En zo kon het gebeuren, dat ik van de week, voor het eerst in zeker 20 jaar, weer eens een hele avond naar de tv kon kijken zonder dat ik het had gepland.
Nou. Dat heb ik geweten.

Eerst het nieuws van 8 uur natuurlijk. Dat is vaste prik. De Rijdende Rechter ook. Want in dat programma kan je zien, dat mensen tegenwoordig zelfs de kleinste pietluttigheden uit de hand laten lopen om zich vervolgens te laten misbruiken door de amusementsindustrie.

Maar De Rijdende Rechter was pas na een uur. In zulke gevallen doe ik de TV dan altijd uit en ga wat verstandigs voor mezelf doen alvorens ik hem weer aanzet voor het door mij gewenste programma.

Maar die avond dus niet. Te beroerd voor iets verstandigs voor mezelf kwam ik terecht bij ‘De slechtste chauffeur van Nederland’.
Een tiental mensen reed onder begeleiding grote piepschuimen bouwsels aan flarden en moest proberen een caravan achteruit rijdend op z’n plaats te krijgen.
Het gezelschap achtte zich daarbij, zonder uitzondering, niet te min om de gevoelens van minderwaardigheid die ze daarbij opliepen te projecteren op elkaar. Hetgeen al gauw tot geweldige scheldpartijen over en weer leidde.
Een Haags echtpaar stak, wat humorloze botheid betreft, al spoedig met kop en schouders boven alle anderen uit. De man van het stel verklaarde daarbij doodleuk ‘dat men in Den Haag nou eenmaal sneller dan elders tot een eerlijk, hardop gesproken oordeel over de ander kwam’ en dat de anderen wat dat betreft ‘een beetje achterliepen’.
De begeleider van het stelletje slechtste chaffeurs van Nederland kreeg er genoeg van om kinderoppas inplaats van rijinstructeur te spelen en stuurde de twee Hagenaars voorgoed het programma uit.

In De Rijdende Rechter was het andermans etenslucht die het leven bedierf. Ook hier schold men elkaar zo verrot, dat de Rijdende Magistraat tot twee keer luid en duidelijk moest verklaren dat hij zich terug ging trekken voor beraad omdat ‘hij er even genoeg van kreeg’.

Na De Rijdende Rechter kon ik voor nog meer waanzin tot kwart over 12 terecht bij de film: ‘Today you die’ op zeven. Met acteur Steven Seagal in een extra-mongoloïde hoofdrol.
Moet ik eigenlijk nog stilstaan bij de inhoud? Het was nog erger dan alles wat ik daarvoor had gezien bij elkaar.
Steven speelt een professionele dief die wil stoppen met stelen. Tijdens een van zijn klussen wordt hij verneukt door z’n maten, rijdt vier achtervolgende agenten dood en komt in de gevangenis terecht. Daar ontsnapt hij via een helicopter. Tijdens zijn queeste om gerechtigheid (en de poet) volgen daarna diverse heftige scenes. Daarbij, geloof me ik heb ze geteld, helpt hij in het voorbijgaan zonder ook maar enig spoor van emotie 17 personen om zeep.
Dat blijkt echter aan het eind van de film, ethisch gezien, de enige juiste keuze te zijn geweest. Want de poet, die hem daardoor uiteindelijk ten deel valt stort hij op de rekening van een kinderziekenhuis.
Eind goed, al goed!

Wat een godvergeten waanzin krijg je in zomaar een hele avond TV kijken over je uitgestort! Dan heb ik het nog niet eens over al die pseudo-blije product- en dienstenwerving tussendoor . En daar zit dan de helft van onze huidige, opgroeiende generatie naar te kijken!
Blij als mijn griep weer over is. Dan kan de TV tenminste weer uit.
 
Geplaatst op: Vrijdag 24 februari 2017 om 18:31 uur
1244574
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld