Een cadeautje voor een projectontwikkelaar

Aan de Stationsweg in Den Haag staan drie huizen die de afgelopen jaren door de gemeente werden gekocht voor een totaal bedrag van 372.000 euro. De nummers 45, 47 en 49. Dit jaar deed de gemeente de pandjes weer van de hand aan projectontwikkelaar Gerard Stevers voor een totaal bedrag van 50.000 euro. Dat is voor de gemeente, en dus voor de Hagenaars, een verlies van ruim 320.000 euro oftewel 86 procent van de oorspronkelijke koopsom. En dat, in een tijd waarin de prijzen van de huizen nog steeds omhooggaan. Het heeft er alle schijn van dat de heer Stevers een cadeautje van de gemeente, en dus van de Hagenaars, heeft gekregen van ruim drie ton. En hij was niet eens jarig.
De heer Stevers sust de ophef die door de transactie is ontstaan met: ‘Het bedrag van 50.000 euro klopt niet.’ Maar hij wil niet zeggen hoeveel het dan wel was. ‘Bovendien’, zegt hij, ‘waren die huisjes in erbarmelijke staat. Die moet ik eerst afbreken. Ik heb dus eigenlijk geen huisjes gekocht, maar grond. En dat is toch iets anders’. Hij wil nieuwe woningen terugbouwen voor mensen met een smalle beurs.

Zoiets roept toch vragen op.
-Kocht de gemeente indertijd drie huisjes met grond? Of alleen een stuk grond?
-Wie was de uitverkorene waarvan de gemeente die huisjes of die grond dan indertijd kocht? Was die ook al jarig?
-Verkocht de gemeente onlangs nou drie huisjes of een stuk grond aan de heer Stevers?
-Als de heer Stevers die huisjes dan niet kocht voor 50.000 euro maar voor een ander bedrag, hoeveel is dat bedrag dan? En waarom wil de heer Stevers dat bedrag niet noemen?
-Gaat de heer Stevers op dat stuk grond aan de Stationsstraat straks met verlies huisjes bouwen voor minder draagkrachtige Hagenaars omdat hij zo begaan is met hun lot? Met andere woorden: geeft hij zijn cadeau straks weer door aan hen die het nog beter kunnen gebruiken dan hijzelf? En wie houdt dat straks, als het zover is, in de gaten? Moet ik dat soms zelf weer doen?

En dan denk ik wel eens, waar bemoei ik me in godsnaam mee. Maar mag ik alstublieft gewoon begrijpen wat er in Den Haag gebeurt? En hoe ze dat bij de gemeente doen met die verjaardagscadeaus aan die projectontwikkelaars en die huisjesmelkers. Is dat soms teveel gevraagd? Het moet toch uit te leggen zijn? Maar niemand doet het. Terwijl het stadhuis toch stijf staat van de voorlichters en de beleidsambtenaren.

En misschien is dàt het wel, wat me zo dwarszit. Dat niemand van de gemeente de moeite neemt om die ogenschijnlijke misstanden en die vermeende vriendjespolitiek uit de weg te ruimen. Dat roept toch op z’n minst het vermoeden op, dat er een luchtje aan zit. En nu zullen ze bij de gemeente wel zeggen: ‘Als we alle leugens die in de krant staan zouden moeten weerleggen dan komen we nooit meer aan onze lunch toe. Nou, dan maar niet. Dan maar even het boterhammetje aan het bureau gegeten.

Want waar het om gaat is, dat de Hagenaars voor eens en voor al, op wat voor manier dan ook, duidelijk wordt gemaakt dat er in Den Haag geen cadeaus aan bouwers en projectontwikkelaars worden gegeven. En dat die hele roedel ambtenaren, die wij daar ruimschoots voor vergoeden, dat helder, en voor een ieder begrijpelijk uitlegt.

Geplaatst op: Maandag 17 september 2007 om 09:43 uur