Een enorme voetafdruk

(Uitgesproken tijdens het maandelijkse milieucafe van het Haags Milieucentrum in het Atrium van het stadhuis op 15 mei 2007)

Er moet me iets van het hart. En dat is, dat ik zolangzamerhand gek word van enquetes. En van scans. En van al die vragen die ze telefonisch of in de krant of in winkelcentra op me afvuren.

Ringgg! Daar gaat de telefoon. Of ik van mening ben dat de Hamas moet worden erkend. ‘Wat kan mij dat schelen!’, roep ik terug en smijt mijn mobieltje in de hoek. Klonk. Daar valt de krant in de bus. Of ik afgelopen zondag een bloemetje heb gekocht voor mijn moeder. Nee, schrijf ik terug. Mijn moeder is al vier jaar dood. Loop ik op de markt. Word ik aangeklampt door een jongedame die me vriendelijk vraagt of ik een onderzoek wil naar de opstelling van de regering inzake de oorlog in Irak.
‘Nee!’, roep ik dan. Daar is geen onderzoek voor nodig. Iedereen weet allang dat dat geen zuivere koffie was. ‘En stel dat dat onderzoek er komt’, roep ik. ‘En het blijkt inderdaad geen zuivere koffie te zijn. Wat dan? Dan komt er weer een andere regering die weer hele andere onzuivere koffie zet.’

Ze vragen je het hemd van het lijf. Maar ze gebruiken je antwoorden alleen maar om hun omzet te vergroten. Of om hun politieke invloed uit te breiden. Daarom vraag ik, nadat ze mij iets hebben gevraagd, tegenwoordig altijd eerst wie er beter van wordt als ik een antwoord geef. En na verhitte discussies blijkt dan bijna altijd, dat ik dat niet ben.

Nu ook weer. Op internet kan ik de duurzaamheid van de gemeente waarin ik woon meten met de duurzaamheidsmeterscan. Of de karnemelk in de kantine van het stadhuis wel 100 procent biologisch is, vragen ze. Weet ik veel. Hoe moet ik dat nou weten. Ik hou helemaal niet van karnemelk. En of de gemeente bij versieringen gebruik maakt van bloemen die voldoen aan het milieukeur MPS. Ik wist niet eens, dat de gemeente wel eens iets versierde met bloemen. Meestal doen ze dat alleen met mooie praatjes.
De scan over duurzaamheid telt maar liefst 199 vragen. Een wel heel duurzame scan dus. Over energieprestatiecoefficenten gaat het. Over een aktieve inzet voor de waterkansenkaart. En ga zo maar door.
Bij het onderdeel ‘sociale en mondiale duurzaamheid’ vragen ze: ‘wordt minimaal 33 procent van de leidende functies in uw gemeentelijke organisatie door vrouwen uitgevoerd?’ ....Let wel. Het gaat over duurzaamheid, hè. Maar wat vindt u zelf? Zijn vrouwen beter voor de duurzaamheid dan mannen? Ik dacht het niet. Andersom trouwens ook niet hoor. Het zijn gewoon rare vragen.

En dan tenslotte die kwestie met die voetafdrukken. Op internet kan je een scan doen om je mondiale voetafdruk te meten. Dat is de invloed die je hebt op het milieu, uitgedrukt in vierkante meters of hectares. Hoeveel grond je per persoon aan het verpesten bent met je gedrag, zal ik maar zeggen.
En dat doen ze dan aan de hand van vragen over je koopgedrag, over wat je eet en waarheen je op vakantie gaat.
Hoe ze het doen mag Joost weten. Maar aan het eind van de scan weten ze precies wat een geweldige verkwister je bent en ze vergelijken dat dan met de gemiddelde Nederlandse verkwister en met de gemiddelde aardbewoner.

Ik deed die enquete en ze vroegen me alweer het hemd van het lijf. Hoeveel melk ik dronk bijvoorbeeld. Nou, dat is nogal wat. Maar ze vroegen gelukkig niet hoeveel genever ik dronk. Wèl weer hoeveel stuks kleding ik het afgelopen jaar had gekocht. Ik mocht een getal kiezen tussen de 8 en de 24. Nou had ik net voor de komende twintig jaar 12 paar nieuwe sokken gekocht en zeven onderbroeken. Dus ik vulde in: ‘meer dan 24’.
En of ik het afgelopen jaar met het vliegtuig op vakantie was geweest. Toevallig was dat het geval ja. Ik heb drie keer in mijn leven in een vliegtuig gezeten. Een keer in 1949. Van Amsterdam naar Hengelo. Een keer op mijn huwelijksreis. Van Zestienhoven via Voorne-Putten en Scheveningen weer terug. En afgelopen jaar dus. Naar Sardinie. Voor de rest van mijn leven ben ik nog niet eens één keer op wintersportvakantie geweest en heb ik heel vaak op een houtje gebeten in een tent in Nederland.
Maar daar vroegen ze niet naar.
En wat bleek?
Mijn mondiale voetafdruk was maar liefst 5,5 hectare groot. Terwijl die van de gemiddelde Nederlander slechts 4,7 hectare bedraagt. En als we alles op de wereld eerlijk zouden verdelen zou ik slechts recht hebben op 1, 7 hectare.
En als ik die resultaten dan bekijk denk ik: Krijg het heen en weer maar met al dat gevraag. Want ik weet van mezelf dat ik - het gebruik van genever even buiten beschouwing gelaten- een sober en matig mens ben. Zuinig tot op het vrekkige aan toe.

Trouwens, hoe zijn die lui van die Mondiale Voetafdruk tot de conclusies gekomen dat ik zo ontzettend veel ruimte inneem? Is dat allemaal aan de hand van die paar vragen over het drinken van melk en hoe ik met vakantie ga?
Ik, die de kraan altijd dichtdraai als ik mijn tanden poets? Ik, die drie bakstenen in de doortrekbak van de wc heb gedaan? Ik, die al jarenlang de nietjes uit de theezakjes haal voordat ik ze in de GFT-bak gooi?

En dat allemaal, terwijl het college van B en W in Den Haag ondertussen geen enkel bezwaar heeft, dat er straks op Ypenburg 40 keer per dag helicopters landen en opstijgen?


Toch zijn er lichtpuntjes. Straks werken er op het stadhuis nog uitsluitend vrouwen en wordt er in het restaurant van de helihaven alleen nog maar biologische karnemelk gedronken.

Geplaatst op: Dinsdag 15 mei 2007 om 21:30 uur