Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een gestoorde overheid

Voor sommige columns hoef je geen moeite te doen. Je schrijft gewoon precies op zoals het gegaan is. En dan spreekt de rest voor zichzelf. Waarom? Omdat ironie tegenwoordig nauwelijks meer op kan tegen de werkelijkheid.

Een paar maanden geleden kreeg mevrouw Pasgeld een telefoontje uit het verpleegtehuis. Haar 80-jarige moeder lag op sterven. Omdat haar auto in reparatie was nam ze de mijne en spoedde zich naar het tehuis. Een paar uur na haar komst stierf haar moeder inderdaad. Mevrouw Pasgeld had het toch prettig gevonden haar moeder in haar laatste uren te kunnen bijstaan.

Een paar weken daarna lag er een bon op de mat: overschrijding van de maximum snelheid te Maasdijk. Waar 60 kilometer per uur was toegestaan had mevrouw Pasgeld op weg naar haar stervende moeder 5 kilometer per uur te hard gereden. 21 Euro boete. De bon was aan mij gericht omdat het mijn auto was geweest. Ik schreef de officier van justitie een vriendelijk briefje waarin stond dat mijn vrouw gereden had en op weg was geweest naar haar stervende moeder en vroeg de sanctie te vernietigen. Een kopie van de overlijdensakte voegde ik erbij.

Weer een maand later ontvingen we antwoord van de officier: ‘Hij vond dat de beschikking terecht was opgelegd maar meende ‘dat het door mij gestelde voldoende aanleiding had gegeven om het sanctiebedrag te matigen tot 10 euro’.
We ontstaken in woede. Wat een kinderachtig gemarchandeer. Ik ging in beroep bij de kantorechter. En schreef hem onder meer het volgende: ‘U kunt zich wellicht voorstellen, dat wij met verbijstering kennis hebben genomen van het standpunt van de officier van justitie. De woorden star, kleingeestig, formalistisch, betuttelend, klungelig, pietluttig, benepen en gelijkhebberig kwamen bij ons op.’ (In het synoniemenwoordenboek vond ik al deze woorden onder het lemma ‘kortzichtig’). En ik vervolgde met: ‘Het zal ons daarom een genoegen zijn voor de luttele som van 10 euro van deze opvatting te getuigen in de daadwerkelijke aanwezigheid van een vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie.’

Weer een maand later kreeg ik opnieuw een brief van de officier van justitie: ‘Ik heb het hele dossier nogmaals bestudeerd’, zo schreef hij, ‘en ben van plan de beschikking alsnog te vernietigen. Ik bied u hierbij de mogelijkheid uw beroep in te trekken. Een behandeling bij de kantonrechter kan dan worden voorkomen. Het inmiddels gestorte bedrag minus de administratiekosten zal door het CJIB worden teruggestort op uw rekening’
Kijk. Als ik een kerel was geweest had ik het alsnog laten voorkomen. Wat me weerhield was, dat al deze baarlijke nonsens dan nóg langer had geduurd en nóg meer had gekost. En eerlijk gezegd had ik eventjes genoeg van de magistratuur.

Een maand later was het weer raak. Er vielen twee bekeuringen op de mat. Ditmaal voor mevrouw Pasgeld. Want ze had in haar eigen auto gereden. Eén keer 4 km/h te hard op de N3 op 3 december 2009 om 22.22 uur. En een keer 5 km/h te hard op 3 december 2009 op de N3 om 22.23 uur. Twee bonnen voor dezelfde overtreding in één minuut.

Soms hoef je gewoon de werkelijkheid maar op te schrijven om aan te tonen hoe debiel, achterlijk, onnozel, stompzinnig, absurd en gestoord de overheid kan zijn.
Geplaatst op: Vrijdag 22 januari 2010 om 10:46 uur
1687362
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld