Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een nachtmerrie

Onlangs bereikte me het verzoek of ik weer eens een lezing wilde houden. Vroeger deed ik dat wel meer. Een praatje over het een of ander. Ik maakte me daar dan van te voren meestal zenuwachtig over. Maar als ik eenmaal voor de microfoon stond ging het wel weer.
Deze keer moest het gaan over ‘Uitvindingen in Zierikzee in de Gouden Eeuw’.

Ik ging aan de slag. En toen het zover was reisde ik af naar een zaaltje van een kunstgalerie in een voorstad van Den Haag waar de lezing plaats zou vinden. Het was er stampvol. De organisatie had uit een naburig café extra stoelen laten aanrukken om iedereen een zitplaats te bieden. Tussen de aanwezigen ontwaarde ik tal van bekende gezichten waaronder die van Jesse Klaver en van Pauline Krikke, de nieuwe burgemeester van Den Haag.
Iemand van de organisatie verzocht om stilte en stelde me voor: ‘Dames en heren, hier is Julius Pasgeld die ons iets komt vertellen over uitvindingen in Zierikzee in de Gouden Eeuw.
Ik trad naar voren, schraapte mijn keel en realiseeerde me in een overdonderend moment, dat ik niets, maar dan ook helemaal niets wist over uitvindingen in Zierikzee gedurende de Gouden Eeuw. En de aantekeningen die ik er in alle haast over had gemaakt had ik thuis laten liggen.
Daar stond ik. Ik kreeg het stikbenauwd.
Toen schraapte ik nog maar eens mijn keel en begon a l’ímproviste te vertellen waar Zierikzee ongeveer lag.
Vervolgens stamelde ik iets over uitvinders die volgens professor Kees van Peursen kreatieve mensen waren die leden aan constructieve onvrede. Dat wil zeggen, dat zij wilden veranderen wat ze niet aanvaarden konden en daarom moesten aanvaarden wat zij niet veranderen konden. Dat had ik een halve eeuw geleden op de Kweekschool geleerd en had ik al die tijd nog onthouden.
Toen hield het op. Ik wist helemaal niets meer naar voren te brengen. Juist wilde ik het publiek bekennen, dat ik er mee ging kappen omdat ik echt met m’n mond vol tanden stond toen ik badend in het zweet wakker werd.
Een nachtmerrie! God zij dank!

Nadat alles wat was bezonken schreef ik er een column over op mijn site. Na enige dagen werd ik benaderd door iemand van de Vrije Universiteit in Amsterdam die vertelde dat hij mijn column had gelezen en of ik de volgende week voor zijn studenten misschien een lezing wilde geven met als onderwerp: ‘Dromen. Wat hebben ze ons te zeggen’.
Ik zei, dat dat prima was en enige weken later bevond ik mij in een collegezaal voor een groot aantal luidruchtige studenten.
De studieleider verzocht om stilte en juist toen ik wilde beginnen, realiseerde ik me, dat ik niets, maar dan ook helemaal niets over het onderwerp af wist. En dat ik zelfs mijn aantekeningen niet had vergeten omdat ik die helemaal niet had gemaakt.
‘Jongens’, zei ik. En juist wilde ik bekennen, dat ze maar beter een andere inleider konden vragen omdat ik een volstrekte leek was op het gebied van dromen toen ik badend in het zweet wakker werd.

Op het moment, dat ik dit schrijf weet ik dus nog steeds niet of ik nou eigenlijk wakker ben of nog steeds droom.
 
Geplaatst op: Donderdag 9 november 2017 om 07:59 uur
1294759
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld