Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een oorvijg voor Tommy

Onlangs werd een leraar door zijn schoolbestuur geschorst omdat hij een leerling bij z’n nekvel had gegrepen om hem de klas uit te zetten.
Dat gebeurde nadat die jongen de leraar tegen de schenen had geschopt en de moeder van die leraar voor kankerhoer had uitgemaakt.
Een paar dagen later maakte het schoolbestuur haar beslissing weer ongedaan.

Wat een gedoe!

Ik herinner me nog, dat ik een halve eeuw geleden zèlf voor de klas stond. Eerst als onderwijzer op de lagere school. Zo heette dat toen nog.
Daarvóór hadden we op de Kweekschool te horen gekregen, dat het niet verstandig was ‘een lichamelijke straf op de leerlingen toe te passen’. Zeker niet in drift. Maar als het dan eens een enkele keer tòch nodig was, zo leerden wij, ‘doe het dan waar niemand bij is’.

Mijn onderwijs-loopbaan duurde ruim 30 jaar. Nooit heb ik iemand geslagen. Behalve één keer. Dat zal me altijd bijblijven.Het was in de vijfde klas. Klassen van 35 leerlingen waren toen geen uitzondering. Eén van die leerlingen, Tommy, zat steeds zo te klieren, dat ik hem herhaaldelijk streng moest toespreken of hem op de gang zetten. Opdat het er verder een beetje normaal aan toe kon gaan in de klas. En niet alleen Tommy de aandacht kreeg die hij bij voortduring opeiste. Maar ook andere, bescheiden kinderen, hun deel kregen.

Toch bleef Tommy klieren.
Tot ik het moment aangebroken achtte dat ik in theorie op de Kweekschool had horen kenschetsen als ‘mocht een lichamelijke straf een enkel keertje nodig zijn…’.
‘Tommy, nu is het ècht genoeg geweest. Jij blijft vanmiddag om half vier na en je verdwijnt nu onmiddellijk naar de gang’.
‘Dat kan niet meester. Want dan moet ik naar de tandarts’.
‘Jij moet helemaal niet naar de tandarts’, gokte ik. ‘Of zal ik de tandarts straks in de pauze even bellen of hij een afspraak met je heeft?’.
‘Nee meester, dat heeft geen zin. De tandarts heeft het te druk om de telefoon aan te nemen.’
Ik wist genoeg. Ook toen had niemand het te druk om de telefoon aan te nemen.

De bel ging. De school stroomde uit. Dat ging toen nog per klas in rijen van twee naast elkaar. Eerst de kleintjes, dan de groteren. Alleen de vijfde en zesde klassers mochten in de inmiddels lege school individueel hun weg van het klaslokaal naar de uitgang van de school vinden.

Maar Tommy dus niet. Die bleef helemaal alleen achter in de klas.
‘Sta eens op’, zei ik.
Tommy bleef zitten.
‘Tommy, sta eens op. Anders gaan er echt hele vervelende dingen gebeuren’.
Tommy bleef zitten.
En toen gebeurde het. Ik deelde een oorvijg uit. Een fikse oorvijg. Zo eentje waar je oren een tijdje van gaan suizen maar waaraan je verder niets overhoudt.
Tommy stond op.
‘En nou wegwezen’, zei ik vriendelijk.
Niemand had het gezien. Want zo had ik het geleerd.
Tommy stond op en liep naar buiten.
En geloof het of niet, ik heb hem daarna nog ruim driekwart jaar in de klas gehad en nooit meer last van hem gehad.

Benieuwd of Tommy het zich nu nog kan herinneren. Als hij dit toevallig onder ogen krijgt, moet hij me beslist even bellen. (0113-404082).
Misschien heeft hij er wel een trauma aan overgehouden. Dan kan ik hem alsnog mijn excuses aanbieden.
Maar misschien heeft hij er wat van geleerd. En dan kan hij mij misschien alsnog bedanken.
 
Geplaatst op: Donderdag 7 februari 2019 om 08:54 uur
1514698
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld