Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een pasfoto voor je rijbewijs

Er zijn van die dagen dat je denkt: waarom leef ik eigenlijk? Neem nou gisteren. De dag begon zoals altijd totdat ik bij mijn ontbijt mijn pillendoosje uit mijn handen liet vallen. Alle pillen en ook het dekseltje van het doosje lagen onder de keukentafel. Na enig zoeken vond ik alle pillen weer terug. Maar het dekseltje niet.
Wel vond ik op de grond onder de tafel een of andere brief, die kennelijk bij een eerdere gelegenheid onder de keukentafel was gevallen. Nadere bestudering leerde dat het een brief van het Centraal Bureau voor Rijvaardigheid (CBR) was, waarin mij werd medegedeeld dat ze me, na een medisch onderzoek geschikt hadden bevonden om ook na mijn zeventigste jaar een auto te besturen.

O, jee, dacht ik. Dat is waar ook. Nu moet ik gauw naar het gemeentehuis om een nieuw rijbewijs aan te vragen. Dus liet ik een paar pasfoto’s maken.
De eerlijk gebied mij te vermelden dat mijn pasfoto’s er altijd vreselijk uitzien. Op de een of andere manier lijken mijn pasfoto’s altijd sprekend op portretten van internationaal gezochte misdadigers. Dat was ook nu weer het geval. ‘Niet lachen!’, had de pasfotograaf mij uitdrukkelijk bevolen. Dat was gelukt. Maar wel was het koordje van mijn bril op de foto te zien. ‘Mag het koordje van mijn bril op de pasfoto?’, vroeg ik. Ja, dat bleek geen bezwaar. Als ik maar niet lachte op de foto. En daar was, zeker gezien het uiteindelijke resultaat op de pasfoto, geen enkele rede voor.

‘Goedenmiddag’, zei ik tegen de lokettiste van de gemeente. ‘Ik wil mijn rijbewijs verlengen’.
‘Dat kan’, zei ze. ‘Heeft u een pasfoto?’
‘Jazeker’, zei ik en overhandigde haar mijn portret.
‘Nee meneer’, zei de lokettiste. ‘Dat is geen goeie pasfoto. Daar staan de koordjes van uw bril op. En dat kan niet’.
‘Ik begrijp het’, zei ik. ‘Want door die koordjes verwarren ze me straks natuurlijk met echte, internationaal gezochte criminelen’.
Dat begreep de lokettiste niet. Maar ik was natuurlijk wel van haar afhankelijk. Dus begaf ik me naar zo’n pasfotohokje om een nieuwe foto te maken.

Om een lang verhaal kort te maken: de eerste foto, die ik maakte was niet goed omdat ik gelachen had terwijl de mechanische stem in dat hokje me dat juist uitdrukkelijk verboden had. (Nooit zal ik dat trouwens vergeten: een overheidsstem in een hokje, die zegt dat ik niet lachen mag).
De tweede foto was niet goed omdat er licht weerspiegelde in mijn bril. De derde foto was wel goed omdat ik mijn bril had afgezet en bovendien niet had gelachen en daarom nog veel meer weg had van een zwakzinnige terrorist dan ik doorgaans doe.
Die foto leverde me, in combinatie met een luttel bedrag waarmee ik de lokettiste kon omkopen, een ‘Afhaalbewijs Aanvraag Rijbewijs’ op.

Vermoeid nam ik na al die avonturen ’s avonds weer plaats aan de keukentafel en schonk me een genever in. De dop van de geneverfles viel me uit de handen en kwam onder de keukentafel terecht. Toen ik hem zocht vond ik ineens het dekseltje van het pillendoosje terug.
Daar werd ik zo blij van, dat de dop van de geneverfles verder niet meer nodig was.
Geplaatst op: Vrijdag 8 maart 2013 om 07:44 uur
1793470
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld