Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een pratende geldautomaat

Vorige week moest ik voor wat kontanten naar de geldautomaat in een boekwinkel in een nabijliggende dorpje. Want in ons eigen dorp is niet eens een winkel. Laat staan een geldautomaat. Wel komt hier op woensdag en zaterdag de SRV-wagen langs. Luid toeterend. En op donderdag de visboer. Luid bellend. Dat is alles voor wat betreft de wervende commercie in ons dorp.

De geldautomaat in de boekwinkel in dat andere dorpje bevindt zich achter in de zaak tegen een soort diepe kast. Zodat iedereen daar op z’n gemak en onbespied geld kan halen en brengen.
Ik had net mijn pasje in de automaat geschoven en stond op het punt mijn code op het toetsenbord in te tikken toen ik ineens werd opgeschrikt door een stem:
‘Iets verder graag’.
Ik schrok me te pletter. Want in de hele directe omgeving was er niemand te bekennen.
‘Hoezo? Wat bedoelt u met iets verder?’, vroeg ik toen ik wat was bijgekomen van de schrik.
‘Uw pasje’, zei de stem . ‘U moet uw pasje iets verder doorschuiven. Anders kan ik u de volgende pagina op het schermpje niet laten zien’.
Verbouwereerd drukte ik het pasje iets verder door. En ja hoor. Daar verscheen het volgende scherm waarop ik werd verzocht aan te geven of ik geld wilde opnemen of storten. Ik drukte op de toets die zich naast het woord ‘opnemen’ bevond.
‘Iets harder drukken graag’, hoorde ik weer.
‘Krijg nòu het rambam’, riep ik. ‘Ik drukte heus wel hard genoeg hoor! En wat ìs dit eigenlijk allemaal? Een geldautomaat waarmee je kan praten? Is dat soms weer iets nieuws?’
‘U bevindt zich voor een van de eerste experimentele geldautomaten in Nederland waarmee u mondeling kan communiceren’, klonk het weer. ‘Raak niet in paniek. Als u onze instructies nauwkeurig opvolgt kan u niets gebeuren’.
‘Ja, hallo!’, riep ik. Nu echt een beetje in paniek. Maar als ik iets fout doe? Wat dan? Gaat u me dan de les lezen? Afsnauwen? Of misschien wel neerschieten?’
‘Geef op het scherm aan of u wil storten of opnemen’, klonk het weer.
‘Opnemen!’, riep ik. ‘Als u kunt praten en luisteren hoef ik toch niet meer op knopjes te drukken?’
‘Jawel’, zei de automaat. ‘Nu nog wel. Maar in een volgende versie van onze geldautomaten zal daar aandacht aan worden besteed. Maar nu moet u nog precies doen wat wij zeggen’.
Ik drukte op het knopje ‘opnemen’. Vervolgens op het knopje dat het dichtst bij de 50 euro stond. En toen op het knopje ‘OK’. Na wat geraas en geritsel klonk er geruststellend: ‘U kunt nu uw geld uitnemen’.
Dat deed ik. Twee briefjes van twintig en één van tien.
Maar toen ik weg wilde lopen schreeuwde de automaat: ‘Je pasje, sufferd!’.
Haastig trok ik m’n pasje uit de gleuf en mompelde: ‘Sorry hoor’.

Eenmaal voorin de boekhandel begaf ik me naar de kassa aldaar om met mijn zojuist verschafte pecunia wat postzegels, een paar puzzelboekjes en een goed boek aan te schaffen. De twee dames achter de balie schenen zich op de een of andere manier niet goed te kunnen houden en barsten ineens in schaterlachen uit.
‘Wat nu weer?’, zei ik verbolgen. ‘Moet ik hier soms wéér op knopjes drukken? Of mag ik hier nog gewoon met normale, hedendaagse versies van echte, menselijke verkoopsters communiceren?’.

Dat mocht. En want wat bleek?
Nadat ze hun lachbui weer onder controle hadden, vertelden ze me, dat ze van een afstand mijn woordenwisseling met de geldautomaat hadden gevolgd. En stelden me ervan op de hoogte, dat die automaat, juist op het moment dat ik daar stond, een controlebeurt onderging. Waarbij twee technici zich onzichtbaar hadden teruggetrokken in de diepe kast, direct achter de automaat.
Het waren de technici waarmee ik zojuist had gecommuniceerd in plaats van met een nieuwe, experimentele versie van de automaat.

Pas na ongeveer een uur kon ik er de humor van inzien. Want humor was het zeker.

Nog wel.
Maar spaar ons voor het moment, dat we ons voor de rest van ons leven ècht met duffe automatiek moeten verstaan.
 
Geplaatst op: Donderdag 3 januari 2019 om 10:11 uur
1564756
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld