Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een soort wonder

Vanmorgen lag er een soort papier op de vloermat achter de voordeur.
Nou ligt daar wel eens meer papieren trifus-zooi. Maar dat is gekleurd met plaatjes van wat je allemaal kan kopen als je niks beters met je geld weet te doen. Het papier dat ik vond was echter klein, rechthoekig en helemaal wit. Het leek wel een soort etui met aan één klant rechtsboven een plaatje van koning Alexander en daaronder mijn naam en adres.

Er leek wel iets in te zitten. En ja hoor. Toen ik het openscheurde zat er een ander papier in dat in vieren was gevouwen.
Bij uitvouwen bleken daar allemaal letters op te staan zoals ook wel op mijn lap-top, maar veel minder regelmatig. Het zag er naar uit, dat die letters met een soort vloeistof uit een buisje waren aangebracht.

Wel mooi trouwens.

De zinnen waren ook langer dan ik gewend was op mijn mail en toen ik ze probeerde te lezen kreeg ik de indruk, dat er lang over was nagedacht alvorens ze op dat papier waren aangebracht.

Wat bleek?

Het was een grap van een vriend van mij. Die had ergens opgezocht hoe mensen heel vroeger met elkaar in overleg traden als ze te ver van elkaar woonden om elkaar direct aan te spreken. Dan schreven ze elkaar een ‘brief’. Mijn vriend legde uit, dat dat ding wat ik op de vloermat had gevonden vroeger een ‘brief’ heette.
Maar hoe het op mijn mat terecht was gekomen, was me een raadsel. Had hij het zelf in de gleuf van mijn voordeur gegooid? Had hij aan iemand anders, die toevallig in de buurt moest zijn, gevraagd dat te doen? Ik had geen idee.

Maar leuk was het wel. ‘Brieven’, zo schreef mijn vriend in zijn ‘brief’, waren vroeger bedoeld om elkaar deelgenoot te maken van vreugde. Of verdriet. Of om iets van een ander gedaan te krijgen. Of om een ruzie weer goed te maken. Jazeker. Dat soort dingen deden ze vroeger. Want daar was nog tijd voor.
Mijn vriend schreef verder, dat hij het leuk zou vinden om eens een keer langs te komen. En of ik terug wilde schrijven of ik dat leuk vond. En wanneer het mij het beste schikte.
Nou, dat had-ie toch ook wel eens normaal kunnen appen of e-mailen? Of het me gewoon via Linkedin, Twitter, Facebook, Myspace, Yonoo, Hyves, of wat voor andere interactieve content dan ook, kunnen laten weten? Waarom zo moeilijk doen?

Voor de grap schreef ik hem een brief terug. Dat-ie welkom was. Met een soort staafje dat ik nog ergens op zolder vond en waar nog wat afgevende vloeistof in zat, waarmee je de letters kon schrijven.

En wat bleek dat leuk te zijn! Een brief schrijven bleek heel wat anders dan mailen of appen!
Je kan in een brief veel meer aandacht kwijt naar een ander. Je wordt er tijdens het schrijven ook rustig van. En je gaat ook steeds langer nadenken voor je wat opschrijft!

Dat moet ik toch eens meer doen. Wat langer nadenken voor ik wat opschrijf.
 
Geplaatst op: Donderdag 25 januari 2018 om 08:58 uur
1378291
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld