Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Een wet op het voltooide leven?

 Vorige week vrijdag diende D66-kamerlid Pia Dijkstra een wet in die over ‘het voltooide leven’ gaat. Wat is voltooid leven? Dat is, als iemand die goed bij zinnen is, het verder niet meer ziet zitten en besluit om er een eind aan te maken.
Pia Dijkstra wil zich daar graag mee bemoeien.
Want, zo roept ze, ouderen vanaf 75 jaar dienen de mogelijkheid te hebben om uit het leven te stappen.
Maar hàdden die ouderen die mogelijkheid dan niet? Jawel. Er zijn pillen om dat zèlf te doen op het moment dat je dat zèlf wenst. Ook kan je met een scherp mesje je polsslagader doorsnijden op een moment dat er niemand thuis is en dan hanteer je dus zèlf de mogelijkheid om uit het leven te stappen.
Je voor de trein werpen is misschien niet de meest handige manier. Maar daar gaat het nu even niet om.
Het gaat erom dat Pia Dijkstra het nodig vindt om een wet te maken rondom het aller- allerindividueelste wat er op deze wereld nog is overgebleven aan zelfbesef: een einde maken aan je eigen leven.

Mag iemand dat misschien zèlf beslissen? Ik zou zeggen: als zoiets ingrijpends aan de orde is móet iemand dat zelf beslissen. Helemaal alleen in z’n eentje beslissen. En komt-ie er niet uit, dan is de tijd kennelijk nog niet rijp om dat allerbelangrijkste besluit dat je in je hele eigen leven kan nemen, te volvoeren. Je moet het dus zèlf doen. Zonder dat anderen daar verantwoordelijk voor zijn. Ook Pia Dijkstra dient daar met haar tengels vanaf te blijven.
Met die wet van Pia Dijkstra over het ‘voltooide leven’ is er straks, behalve je arts en je familieleden, ook nog een ‘levenseinde-begeleider’ nodig.
Een levenseinde -begeleider? Jawel. Die moet arts en familieleden bij het ‘stervenstraject’ begeleiden.
Iemand die dood wil moet nu dus even wachten op het resultaat van die begeleiding.
Wat een bemoeienis. Hoe ingewikkeld kunnen we het maken?
Als iemand dood wil heeft niemand daar verder toch iets mee te maken?

In speciale gevallen wel, natuurlijk. Want soms is iemand de weg kwijt. Omdat hij of zij inmiddels dement is geworden, bijvoorbeeld. Eerdere voornemens in die richting zijn dan wellicht niet meer geldig. Bovendien kan iemand die dement is niet meer zèlf de daad bij het woord voegen.
In zo’n geval is zal er dus wèl overlegd moeten worden. Met de naaste familie-leden. Met de huisarts.Desnoods met een ‘levenseindebegeleider’. Ieder geval apart. En vooral géén vaste regels.

Maar als iemand de volle beschikking heeft over zijn of haar vermogens, zijn is ‘voltooide levenswetten’ dus volstrekt overbodig. Zo iemand laat zich trouwens toch de wet niet voorschrijven bij het nemen van de belangrijkste beslissing van z’n leven. Die beslist zèlf.

De wet op het voltooide leven komt volgend jaar, nà de verkiezingen in maart, in behandeling.
Geplaatst op: Donderdag 23 juli 2020 om 08:26 uur
1793977
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld