Gedumpt langs de weg

In mijn leven heb ik heel wat schoolreisjes en werkweken meegemaakt. Als leerling en als leraar. Maar wat er ook gebeurde en hoe uiteenlopend die schoolreisjes ook waren, één traditie werd nooit overgeslagen. Dat was het tellen der leerlingen als ze in de bus zaten. Bij vertrek. Bij sanitaire stops onderweg. Bij aankomst. Altijd werden de leerlingen in de bus bij naam genoemd en geteld. Dat was een uiterst zorgvuldig karwei, waarbij de namen niet alleen van het papier werden voorgelezen maar waarbij iedere keer ook even moest worden opgekeken of degene die ‘ja’ zei ook daadwerkelijk de leerling was die die naam droeg. Want het jonge volkje zit vol grappen en de bus laten wegrijden als een minder geliefde medeleerling er nog niet inzit blijft natuurlijk altijd leuk. En ooit was het natuurlijk ook zo, dat als je, als docent, na een meerdaagse excursie weer bij school arriveerde terwijl er nog een vergeten leerling ergens in Rome rondwaarde, je gewoon ontslagen werd.

Nu ligt dat kennelijk wat anders. In de krant lees ik, dat docenten van het Geert Groote College in Amsterdam een 15-jarige leerling tijdens een schoolreisje zonder pardon langs de snelweg achterlieten nadat was gebleken dat de ouders van de jongen het schoolreisje niet hadden betaald. Een soort dropping dus, maar dan met heel Nederland als zoekgebied. Bij het vertrek van de bus was de jongen stiekum de bus in geslopen. Toen de jongen na 140 kilometer rijden uit de bus werd gezet moest hij vanaf een parkeerplaats langs de berm van de snelweg naar de dichtstbijzijnde plaats Holten lopen alwaar hij de trein terug naar Amsterdam nam.

Uit dit bericht kan men twee belangrijke zaken opmaken.
1.De begeleidende docenten hadden de leerlingen niet geteld voordat de bus vertrok. Zij zijn dus in gebreke gebleven. Want hoewel docenten tegenwoordig nauwelijks meer kunnen rekenen mag toch worden aangenomen dat ze nog wel kunnen tellen.

2.De begeleidende docenten waren niet op de hoogte van het feit, dat er in Nederland niet op snelwegen mag worden gewandeld. En als dat wel het geval was geweest hebben zij de leerling gedwongen een wettelijke overtreding te begaan.

Handenwringend vraag ik me af hoe dit alles mogelijk is. Het Geert Groote College in Amsterdam is een zogenoemde Vrije School waar, zo mogen we aannemen, serieuze docenten met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Op hun web-site lees ik, dat ze zichzelf ‘een geweldige school’ vinden ‘met veel tijd en aandacht voor de leerlingen’. Vernieuwing vinden ze iets dat ‘nooit af is en altijd weer noodzaakt tot herbezinning en herijking van ons onderwijs en onze leermethoden’.

Nou. Dat mag je wel zeggen. Bij de methoden die die school hanteert verbleken de meest bizarre trainingstechnieken in de Afgaanse opleidingskampen. En dat noemt zich Vrije School! Als ik als docent in die bus had gezeten had ik die veertig euro voor die jongen graag uit eigen zak voldaan. Want die jongen wilde graag mee. En dat is tegenwoordig al een wereld gewonnen. Verder had hij genoeg lef om zijn kans schoon te zien en in te stappen. Dat getuigt van intelligentie en daadkracht. Zulks dient volgens goed-pedagogische begrippen te worden beloond.

De bovenbouw-coordinator van het Geert Groote College, Mieke van Leusden, had echter een andere oplossing in gedachten. Die meende dat er een taxi voor de jongen gebeld had kunnen worden. Weet mevrouw van Leusden wel hoe duur een taxi van Holten naar Amsterdam is? Heus wel duurder dan dat hele schoolreisje voor die ene jongen hoor. Toch zegt ze een dag later zonder blikken of blozen: “Het uit de bus zetten had niets te maken met excessief gedrag of geweld. Want dat was er niet. Het ging puur om de financiele kwestie, dat is echt alles.”

En verder verklaart ze vrolijk ‘het zeer spijtig te vinden dat deze jongen het slachtoffer is geworden van ouders die dingen niet geregeld hebben’. Dat lijkt toch wat al te stug. Vooral omdat blijkt dat de school een apart potje heeft voor dit soort gevallen. Vroeger werden de leerlingen niet alleen geteld voordat de bus vertrok maar toen was alles beter. Toen zat ‘het tuig’ altijd op de achterste bank van de bus tijdens schoolreisjes.

Nu was die bank waarschijnlijk bezet door de begeleidende docenten.

Geplaatst op: Vrijdag 2 juni 2006 om 18:18 uur