Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Gehoorapparaat

‘Wij moeten niet afgaan op het ‘gesundes volksempfinden’ maar op wat verstandig is’, mailde een lokale Haagse politicus onlangs naar me. Hij verweet mij dat ik in mijn columns inhaakte op de opvattingen van Haagse inwoners die hun mening zelden doen vergezellen van de hoed en de rand. Wie die politicus was, doet er nou even niet toe. Het zou trouwens vrijwel iedereen in de Haagse coalitie kunnen zijn geweest.

Ik mailde terug dat hij zich wel eens wat eigentijdser had kunnen uitdrukken. ‘Gesundes volksempfinden’ is een uitdrukking die stamt uit de tijd van het Duitse fascisme. Strafbaar was daar toen niet wat de wetgever bepaalde, maar wat, al dan niet ingegeven door indoctrinatie, propaganda of reclame, volgens de ‘gezonde’ opvattingen van het volk strafbaar zou moeten zijn. En natuurlijk is iedereen het er tegenwoordig over eens, dat we dat soort ‘gezonde opvattingen’ niet meer  moeten hebben. Vooral niet, als die worden aangestuurd door de PVV. Daarover waren we het dus wel eens.

‘Weet je wat’, stelde ik hem voor. ‘Breng het in het vervolg eens wat flitsender onder woorden. Bijvoorbeeld zo: “Publieke percepties, die niet gebaseerd zijn op feiten, dienen met kracht te worden bestreden”. Dat klinkt eigentijdser en betekent precies hetzelfde. Bovendien begrijpt niemand daar wat van en dat heeft weer tot voordeel, dat de PvdA, de VVD en D66 in Den Haag met een gerust hart door kunnen gaan met in hun eentje te bepalen wat verstandig is.’

Daar liet onze politicus het niet bij zitten. In zijn volgende mailtje repte hij over democratie. Over stemrecht. Over dat hij gekozen was met een heleboel voorkeurstemmen. Het was de bekende litanie van de lokale politicus die niet alleen het spoor maar ook de voeling met zijn achterban totaal bijster is.

Tja. En nou had ik hem natuurlijk iets terug kunnen mailen over die honderden bomen op de Laan van Meerdervoort die nog makkelijk 10 jaar hadden meegekund. Ik had het met hem kunnen hebben over de Cultuurschuur op het Spuiplein die de meeste Hagenaars liever niet willen maar waar ze straks toch handenvol geld voor moeten neertellen. Of over die 130 zomereiken langs de lanen van park Oosterbeek die volgens de gemeente gekapt moeten worden en volgens de Bomenstichting niet. Of over de Cultuurschuur II tussen de Scheveningse haven en het Stille Strand, waar de meeste Scheveningers absoluut niet op zitten te wachten vanwege de verwachte parkeeroverlast. Ik had wethouder Henk Kool kunnen aansnijden die laatst met z’n vriendjes letterlijk uit de armoedepot zat te vreten. Ik had het over de Sacramentskerk aan de Sportlaan kunnen hebben die de gemeente wil slopen om plaats te maken voor een zes verdiepingen hoog appartementencomplex dat absoluut niet in de sfeer van die wijk past. En over de bezuinigingen op het Koorenhuis en de bibliotheken in de stad. Ik had het over nog zoveel willen hebben.
Maar ach, waarom? Dat zou hij toch allemaal zelf ook wel weten? Of niet?

Toen besloot ik even bij hem langs te gaan. Om hem een gehoorapparaat aan te reiken. Opdat ook de publieke percepties die wèl gebaseerd waren op de feiten, maar die hij liever níet wilde horen, tot hem door zouden dringen.
Geplaatst op: Vrijdag 6 december 2013 om 09:01 uur
1793422
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld