Haagse Hatseflats

Den Haag wenste deze week graag de toon aan te geven in de vaart der volkeren. Allereerst was daar het initiatief van wethouder Kool om voortaan een uitvaartdichter uit te nodigen voor een begrafenis van overledenen zonder nabestaanden. Die zal dan een gedicht voor de overledene schrijven en voordragen tijdens de uitvaart.

Stel je voor: mevrouw Pasgeld heeft me verlaten voor een ander. Junior verkeert in onmin met z’n vader of heeft gewoon geen zin om voor de begrafenis van z’n ouwe helemaal uit de States over te komen. En al mijn vrienden zijn van me vervreemd omdat ik mijn laatste levensjaren uit vuilnisbakken at. In zo’n geval vraagt de gemeente dan aan een of andere kwast of hij een rijmpje wil opzeggen als ze mijn kist in de grond laten zakken. En die dichter maar dichten. Zo van: ‘We kenden hem niet, maar we hebben zo’n verdriet.’ Of: ‘Er valt flink te verdienen, met dichten en met grienen’.
Ik zou zeggen: over mijn lijk.

Het kan ook anders. Zoals een heleboel mensen tegenwoordig een codicil bij zich dragen, zo zouden ze ook een gedicht naar eigen keuze in hun portefeuille moeten hebben dat voorgedragen kan worden bij onverwacht of eenzaam verscheiden. Zelf heb ik er al een in mijn portefeuille. Het is een gedicht dat me vanaf mijn vijfde levensjaar is bijgebleven als het meest onvergankelijke, diepgaande gedicht uit de internationale schatkist van de poëzie. Het gaat zo:

‘Drie vrouwtjes gingen over een snip-snap bruggetje.
De eerste, vrouw Biba, nam een steen.
Die gooide ze tegen vrouw Biba Biberdebinka haar been.
Zodat vrouw Sina Snikna Knikkerdeknikna daarom grêen’.

Prachtig! Met gedragen stem voorgelezen door wethouder Kool zelf. Terwijl mijn kist langzaam het graf in zakt. Ik kan er bijna niet op wachten.

En dan was er die buitengewoon slimme inval van onze omhoog gevallen, jonge hond, wethouder Huffnagel. Hij kocht voor 30.000 of 17.000 hele echte euro’s, ze weten op het stadhuis zelf niet eens hoeveel het precies was, een hele onechte Haagse strandtent op Second Life. Second Life is een computersite op het internet waarin, behalve het geld dat je erin stopt, niets echt is. Ook niet de persconferenties die Huffnagel in het vervolg in die strandtent gaat houden. Second live is de eigentijdse equivalent van de nieuwe kleren voor de keizer, gecombineerd met de risico’s van een pyramidespel. Echt iets voor Den Haag dus. Je kan van alles organiseren op Second Life. Activiteiten om Den Haag op de internationale kaart te zetten, bijvoorbeeld. Een goed idee. Laten ze dat soort activiteiten voortaan nog uitsluitend op Second Life manifesteren. Dan zien we straks naast de strandtent van Huffnagel een Haagse begraafplaats voor omhooggevallen, jonge honden. En daarnaast weer een poetry-slam voor begrafenisdichters om het vak een beetje onder de knie te krijgen. Misschien kunnen ze gelijk het automobielmuseum op Second Life zetten in plaast van op Reigersbergen. Dat scheelt weer een paar echte bomen.

Alle onnodige Haagse hatseflats op Second Life! Eindelijk weer eens wat echte ruimte voor de gewone, Haagse inwoners!

Geplaatst op: Zaterdag 24 maart 2007 om 16:31 uur