Het kijkbankje van Henk Ruijl

Nietsvermoedend zit ik de krant krant te lezen. Vaak is dat de NRC. En om op de hoogte te blijven van de lokale verwikkelingen ook wel de Haagse editie van het Algemeen Dagblad. In dat AD/HC wordt mijn blik getroffen door een afbeelding van een jongeman die, krachtens de fiks uitgevallen letters die boven zijn foto staan, Henk Ruijl heet. En bij nadere bestudering de chef van de redactie van het AD/Haagsche Courant blijkt te zijn. Op de foto staat Henk er wat peinzend bij. De rechterhand onder de linker elleboog en de linkerhand met gekromde wijsvinger aan de kin. Alles ziet er naar uit, dat Henk flink heeft nagedacht over het stukje dat hij bij z’n eigen foto heeft geschreven.
Het stukje heet: ‘Kijkbankje verdient navolging te krijgen’. Het gaat over een vrouw die op een bankje zit op de Oorberlaan op de grens van Monster en Den Haag. Die vrouw kijkt naar het groeien van planten in een kas. Een foto illustreert het artikel van Henk. Op die foto zien we die vrouw op de rug. Zij kijkt op het bankje naar het groeien der planten.
Het is allemaal uitermate belangwekkend.
Henk raakt in zijn stukje dan ook niet uitgepraat over hoe geweldig dat wel is.
Niet alleen die vrouw, zo bedacht Henk, kan daar genieten van het groeien van de planten in die kas. Nee. Ook wandelaars, fietsers en automobilisten kunnen daar, net als die vrouw, een rustpauze nemen dankzij dat bankje en door het glas een blik werpen op de planten die daar in die kas groeien. Het liet onze redactiechef niet meer los. Hij zette zijn gepeins voort en kwam tot mooie conclusies. Waar zouden we nog meer van dergelijke bankjes kunnen zetten, vroeg hij zich af. Of met andere woorden: Waar kan een bankje meer zijn dan alleen maar een plek om uit te rusten?
Waar zou het nog meer een genoegen kunnen zijn om te kijken naar wat de mens of de natuur presteert? Voor een redactiechef zijn dit belangwekkende gedachten. We moeten niet vergeten, dat zo’n man in zijn functie vann redactiechef steeds midden in de ellende zit.
Zo staat Den Haag aan de vooravond van een architectonische revolte voor wat betreft de hoogbouw. Kijkduin, Bezuidenhout, Marlot en Scheveningen worden getroffen door de crime-and-crowdfantasieen van bouwcowboy Marnix Norder. (De man die sneller bouwt dan de schaduw van zijn hoogbouw).
Verder staat de VVD/PvdA/GroenLinkscoalitie op ontploffen.
De gemeenteraad doet meer voor toeristen en expats dan voor de eigen inwoners.
En wat schrijft de redactiechef van het AD/Haagsche Courant?
Dat het leuk is om op een bankje naar het groeien van planten in een kas te kijken. En dat de eigenaar van de kas, samen met zijn vader, op het idee kwam een kijkbankje voor de kas te zetten om zo wat te kunnen betekenen voor de maatschappij. En dat er ook nog een informatiezuil bijkomt op kosten van de zaak. En dat dit initiatief schouderklop en navolging verdient.
Kijk. Als je voortdurend over allerlei belangwekkende zaken moet schrijven, is er heus wel eens een keer, dat je uitglijdt. En dat je het dan per ongeluk hebt over je eigen micro-geluk. En je over je eigen kennissen. Maar Henk schrijft vrijwel nooit in z’n eigen krant. En als hij dan voor de eerste keer eens zijn stem laat horen in een artikel met z’n eigen foto en z’n eigen naam er levensgroot bij, kan ik me toch voorstellen dat hij het over iets belangrijkers heeft dan een bankje waarop we kunnen kijken naar het groeien van planten.
Tenzij hij niets anders te melden heeft.

Geplaatst op: Zaterdag 26 juli 2008 om 14:52 uur