Het Slakkenspoor van Eric Vreedenburgh

Langzaam maar zeker wordt duidelijk wie de stad aan het verzieken is. Van Marnix -‘Wow, wat een stad’- Norder wisten we het al. En dat projectontwikkelaar Gerard Stevers van de Geste Groep steeds voor een appel en een ei gemeentelijk bezit bij het station Hollands Spoor van Norder mocht kopen om er iets moois voor in de plaats te zetten zal ons ook nog lang heugen. Maar nu we op een artists-impression hebben mogen ervaren wat dat moois op dat Stationsplein zal gaan worden kennen we ook de architect: Eric Vreedenburgh.

Eric en Gerard, reeds bekend van de Baljurk, de Snoepdoos en Haagsche Bluf, maakten voor het Stationsplein een 12 verdiepingen tellend blok dat zo pregnant vloekt in de omgeving, dat je het hele begrip architectuur wel gelijk bij het groot vuil kan zetten. Als je architectuur tenminste opvat als de kunst om ook rekening te willen houden met de omgeving en de historie.

Eric Vreedenburgh houdt er eigenaardige opvattingen op na. Allereerst constateerde hij onlangs in het weekblad Den Haag-Centraal dat er in de afgelopen twintig jaar 20 procent minder mensen in de Hofstad zijn gaan wonen. In diezelfde periode groeide de woningvoorraad met maar liefst 40 procent. Voeg daarbij een leegstand van zo’n 20.000 woningen. Uit dit alles concludeert Eric, dat er dus maar eens flink gebouwd moet gaan worden. Dat verdichting en ontgroening in Den Haag echt heel erg nodig is. En dat mensen die dat misschien toch wat raar vinden eigenlijk maar grote eikels zijn, want ‘dichtheid en intensiteit hebben veel aantrekkelijke kanten voor de stad en vooral voor het stedelijk leven’. Grotere kletskoek hoorde men zelden.

Verder meent Eric V. dat de discussie over hoogbouw ‘niet zou moeten gaan over de hoogte van de bouw’, dat discussies over het ruimteprobleem ‘een discussie is van mensen die elkaar niets gunnen’ en verder etaleert hij de voor architecten gebruikelijke rimram over kwaliteit, identiteit en contemporaine complexiteiten.

Terug naar zijn schepping op het plein voor Station-HS. Op de artist-impression zien we een ‘plint’ van twee bouwlagen met allemaal mensen voor de ramen. Met een vergrootglas zien wij dat dat geen dames van plezier zijn, maar Hagenaars die met volle teugen genieten van de dichtheid en de intensiteit van het stedelijk leven. Op de gevel van de overige tien verdiepingen is een enorme constructie van zich vertakkende, bruine slakkensporen aangebracht.
Toen mijn kleinzoon Jurre het zag zei hij: ‘Opa, het lijkt wel of iemand heeft geprobeerd een boom te tekenen.’ Vooral dat ‘geprobeerd’ vond ik een correcte waarneming.

Eric Vreedenburgh over dat slakkenspoor: ‘Het is hartstikke duur, die takken, maar Gerard wilde hier kwaliteit.’ Gerard Stevers zelf: ‘Sommige mensen zullen wel denken: Jezus, wat staat hier nou weer? Maar het is het een schilderij: hoe langer je ernaar kijkt, hoe mooier het wordt. Je weet meteen, dat je in Den Haag bent.’

Ja. Dat wel. In Den Haag denken ze wel vaker, dat als het op een schilderij staat, dat het dan ook vanzelf mooi is. Ach, het is weer eens een variant op de aardappelen in een vioolkist.

Geplaatst op: Vrijdag 13 februari 2009 om 08:57 uur