Het verkeerscirculatieplan

(Voorgedragen tijdens het milieucafe in het Atrium van het Haagse stadhuis op 21 november 2006)

In 1975 reed ik regelmatig per automobiel van Kijkduin naar Rijswijk en vice versa. Daar deed ik gemiddeld 12 minuten over. Onderweg passeerde ik twee kruisingen die waren voorzien van een verkeerslichtinstallatie.
Thans, in 2006, rijd ik dezelfde route ook nog wel eens.
Dan doe ik er gemiddeld 45 minuten over. En passeer dan onderweg 21 verkeerslichtinstallaties.
Mag ik u even tot een rekensom verleiden?
De tijd die ik nodig heb om van Kijkduin naar Rijswijk te komen is in dertig jaar met 375 procent toegenomen.
Het aantal verkeerslichtinstallaties is in diezelfde periode met 1050 procent toegenomen.
Ja, zult u zeggen. Maar het is in die tijd ook een stuk drukker geworden. Er zijn veel meer auto’s bijgekomen.
Nou. Dat valt nogal mee. Uitgaande van het gemiddelde autobezit per inwoner in Nederland in 1975 en 2006, gerelateerd aan het feit dat het bevolkingsaantal in Den Haag in die periode aanmerkelijk is gedaald, kom ik uit op een stijging van 38 procent van het aantal auto’s in Den Haag gedurende de periode 1975 tot 2006.
38 Procent meer auto’s dus. 375 Procent meer tijd kwijt. En 1000 procent meer verkeerslichtinstallaties.
Het kan bijna niet anders, of er is hier meer aan de hand. En daarmee dringt zich een geheel nieuwe visie op de verkeerscirculatie in Den Haag op.
Dames en heren. Het is me een buitengewone eer die visie thans voor u te onthullen: het is niet de toename van het aantal auto’s die verantwoordelijk is voor de huidige verkeerschaos in Den Haag. Neen. Wel verantwoordelijk voor die verkeerschaos is de toename van het aantal plannen om het verkeer in goede banen te leiden. En de uitvoering daarvan.
Een schitterend voorbeeld is natuurlijk de gotspe die zich onlangs op de Koningskade heeft afgespeeld. Een plan van miljoenen euro’s werd uitgevoerd. Het resultaat: de files staan nou helemaal tot in de Koningstunnel. En dat, dames en heren, komt heus niet omdat het aantal auto’s in Den Haag ineens zo is toegenomen.
Een ander voorbeeld: als de stoplichten op bepaalde kruispunten door een storing uitvallen blijkt het verkeer, als door een wonder, ineens veel soepeler door te stromen. Ineens blijkt, dat er echte mensen van vlees en bloed aan het verkeer deel te nemen. Men kijkt goed uit. Is wellevend. Verleent, waar dat nodig is voorrang aan elkaar. Kortom, de verkeersdeelnemers gedragen zich als echte mensen in plaats van als robots die de verkeerslichten-ingenieurs zo graag voor ogen hebben als zij achter hun computers en tekentafels de marges van het verkeersvrije kruisingsvlak berekenen.

Ik stel daarom voor het thans aan de orde zijnde verkeerscirculatieplan te vervangen door een ander plan. Alweer een plan, zult u zeggen. Maar nee. Luister nou toch nog even. Het plan ziet er zo uit:
We blijven de employees van de verkeersdienst gedurende de komende jaren gewoon hun salarissen uitbetalen. We geven ze eens in de drie jaar ook gewoon opdrachten om plannen te ontwikkelen om het verkeer in Den Haag in goede banen te leiden en soepeler af te wikkelen. We organiseren bijeenkomsten zoals deze, om die plannen met elkaar door te spreken en op hun merites te beoordelen. Maar, en nou komt het dames en heren: we spreken van te voren af, dat we die plannen nooit en te nimmer uitvoeren.
Want anders ben ik bang, dat ik binnenkort ergens halverwege een hotel moet bespreken als ik van Kijkduin naar Rijswijk wil.

Geplaatst op: Dinsdag 21 november 2006 om 09:36 uur