In prima staat verkerend

(Uit Haags Nieuwsblad 9 februari 2007)

Ik krijg nogal eens reacties op mijn schrijfsels. De meeste daarvan zijn me een onmisbaar steuntje in de rug. Zo ook die van wethouder Van Woensel. Hij mailde me, dat hij zich ábsólúút niet kon herkennen in mijn column van vorige week, (‘Huilen met de petten op’), maar dat hij er toch ook wel om gelachen had. Nou. Geweldig. Heeft die man ook eens wat te lachen in deze, voor hem, lastige tijden.

Een enkele keer krijg ik negatieve reacties. Waarom ik altijd zo misselijk over Den Haag schrijf. Het is altijd kommer en kwel en zelden wat goeds, zeggen ze dan. Daar kan ik me echter ábsólúút niet in herkennen. Want ik hou juist van Den Haag. Net zoveel als van mevrouw Pasgeld. En net zoals ze niet aan mevrouw Pasgeld moeten komen, moeten ze ook niet aan Den Haag komen.
Toch gaat het maar door. Ziehier de oogst van de afgelopen week:

-Een in prima staat verkerend woongebouw voor 130 niet al te bemiddelde huishoudens wordt met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor wolkenkrabbers van de ministeries van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en van Justitie. En voor woningen die alleen rijke Hagenaars kunnen betalen.

-Duizend in prima staat verkerende bomen moeten wijken voor ruim honderd opgepoetste, ouwe wrakken van auto’s, die in het Automobielmuseum in Reigersbergen gaan getuigen van de huidige klimaatmisère in de wereld.

-Het in prima staat verkerend plantsoen aan het Fazantplein wordt geheel ontdaan van bomen zonder dat de omwonenden ook maar iets is gevraagd. ‘De communicatie kan en moet beter in de toekomst’, erkent een woordvoerster van de gemeente hierover. Dat zeggen woordvoerders van de gemeente al járen. Steeds moet het niet onmíddellijk beter. Maar ergens in de toekomst.

-En dan, ná de kwestie met het Van der Venneplantsoen, met stip in de top tien van de tentoongestelde werken in het Haagse Blundermuseum: Enkele honderden in prima staat verkerende volkstuintjes langs de Erasmusweg moeten wijken voor de bouw van bijna tweeduizend woningen zonder dat de gemeente ook maar het fatsoen had de volkstuinders te informeren over de plannen. In 1999 werd in een contract tussen gemeente en volkstuinders vastgelegd dat zij hun tuintjes voor de duur van 25 jaar mochten blijven huren. Tot 2024.
Maar nee dus. Schrale troost als Marnix Norder ze straks voor 20.000 euro per tuin uitkoopt zoals hij dat deed bij de laatste bewoners van de Zwarte Madonna.

Leugens naar de bevolking toe worden tegenwoordig met de mantel van het voortschrijdend inzicht bedekt. Want Den Haag moet voort op de weg naar verdichting en ontgroening.
Waarom ik zo misselijk schrijf over Den Haag? Omdat ik van Den Haag hou. Omdat ik meeleef met die volkstuinders die hun ziel en zaligheid steken in hun lapje grond. Omdat ik denk dat duizend bomen meer waard zijn dan 100 opgepoetste, metalen wrakken. Omdat ik ben opgegroeid in een tijd, dat Den Haag nog werd onderhouden inplaats van iedere keer platgewalst en opnieuw uit de grond gestampt. Omdat ik vind dat op die manier de gewone Hagenaars het werkelijke leven waar zij recht op hebben wordt ontnomen.

Den Haag is een geweldige stad. Dat vindt het stadsbestuur. Dat vind ik.
Het enige verschil is, dat het stadsbestuur het soms wel eens jammer lijkt te vinden dat er ook mensen wonen.

Geplaatst op: Vrijdag 9 februari 2007 om 13:44 uur