Intieme mededelingen

(Uit: Haags Nieuwsblad 26 oktober 2007)

Steeds vaker mag ik op straat getuige zijn van de intieme mededelingen die men elkander doet. Zelden hoef ik moeite te doen om beleefd voor te wenden dat ik niet meeluister. Integendeel. Gezien het volume waarmee sommige mobiele bellers converseren met hun naasten, lijken zij juist geïnteresseerd in zoveel mogelijk toehoorders. En zo kan het gebeuren, dat wij, in deze jachtige, mobiele tijden niet weten, dat onze buurman al drie weken dood op de keukenvloer naast ons ligt, terwijl wij van een willekeurige voorbijgangster te horen krijgen, dat haar achternicht wegens een lichte neusverkoudheid enige dagen het huis moet houden.

Ofschoon alle openbare straatbellers zich van de rest van de mensheid onderscheiden door grote, geestelijke armoede, een lage sociale status en een opvallend gebrek aan innelijke beschaving zijn ze toch wel in categorieën in te delen. Allereerst hebben we daar de sociale minima en de onnozele pubers.
Deze bevolkingsgroep heeft zo weinig geld, dat ze niet eens een gewoon fototoestel kunnen kopen en derhalve gedwongen zijn een fototoestel te laten inbouwen in hun mobile telefoon. Mededogen en deernis dient deze groep ten deel te vallen tot het moment dat het kabinet Balkenende de koopkracht weer herstelt zodat ook deze gewone, hardwerkende leden van de samenleving zich, naast hun mobieltje, weer een gewoon fototoestel kunnen aanschaffen.

Dan hebben wij de catergorie van de onzekere mensen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat deze groep snel in aantal toeneemt. Bij de minste of geringste onzekerheid stellen zij hun kennissen en familieleden op de hoogte van hun toestand. Zoals: ‘Ik ben nu hier op de Erasmusweg en de bus is al drie minuten te laat. Het zal dus nog wel even duren voordat ik bij je ben’. Of: ‘Mijn schoenveter zit los en ik ben vergeten hoe dat ook al weer moet met die knoop en die strik. Kan je misschien even langskomen om me te helpen?’ Er lopen op dat moment allerlei mensen langs de betreffende mobile beller. Zij horen de noodkreet luid en duidelijk. Maar vervolgen hun weg alsof ze niets hebben gehoord, hun medemens in opperste nood achterlatend. Het is het zoveelste schrijnende voorbeeld van anonimiteit en eenzaamheid in een steeds medogenlozer maatschappij.

Een subgroep in deze categorie wordt gevormd door mensen die op de een of andere wijze definitief afgerekend hebben met alle denk- en ondenkbare taboes. Zo hoorde ik onlangs een meisje in lijn 17 ten overstaan van 87 passagiers buitengewoon gedetailleerd alle stadia van haar genotskrampen beschrijven aan iemand aan de andere kant van haar mobiele lijn. Vervolgens vergeleek ze die met het orgasme van een met naam en toenaam genoemde vriendin.

De laatste categorie tenslotte wordt gevormd door snelle jongens in flitsende kostuums die soms, maar veel minder vaak dan in Ster-reclames, belangrijke transacties verrichten per mobieltje. Het gaat dan bijvoorbeeld over een enorme partij niet-gearriveerde voorzetramen, de aanbetaling van een quotum stropdassen, en andere zaken waarvan de spreker meent, dat ze interessant aandoen voor de omstanders. Het feit, dat zij geen weet hebben van een secretariaat dat deze zaken op een normale wijze achter een bureau afhandelt, bewijst, dat ook deze categorie maatschappelijk niets voorstelt.

Geplaatst op: Zaterdag 27 oktober 2007 om 10:53 uur