Kerstmis in huize Pasgeld

Enige dagen geleden kondigde mevrouw Pasgeld aan ons woonvertrek met enige kerstdecoraties te versieren. Dat zou, zo vertelde ze erbij, gepaard gaan met een nogal ingrijpende herinrichting van de kamer.
Ervaring heeft me geleerd dat ik me in dergelijke gevallen maar het beste zo snel mogelijk uit de voeten kan maken. Ik was dan ook al halverwege de voordeur toen ze me terugriep.
‘Wat vind je’, vroeg ze. ‘Zou je me kunnen bijstaan bij de keuze van de kerstverlichting?’

Ik ben nog uit de tijd van de echte kaarsjes in een echte kerstboom. Toen stond er altijd een teiltje water naast de kerstboom. Dat was voor het geval hij in brand vloog. In deze tijd barstensvol angsten, rookmelders en koolstofmonoxidedetectors is dat nauwelijks meer voor te stellen.
Maar nu had mevrouw Pasgeld dus advies nodig ter zake van feestverlichting.
Folders en reclamemateriaal werden op tafel uitgespreid.
Er was genoeg.

We konden kiezen uit: clusterverlichting met 768 lampjes, twinkleverlichting met 288 lampjes, micro icicle verlichting met controller voor buiten met 180 lampjes, heldere gordijnverlichting eveneens met controller, heldere miniverlichting voor buiten zowel als voor binnen, warme, witte led-verlichting met verschillende verlichtingsstanden, led-ijspegelgordijnlampjes eveneens warm, micro-ijspegel gordijnlampjes voor buiten, netverlichting met kemakeur, 20-lichtsdiamantverlichting, micro-clusterverlichting en zwarte, witte of bruine wilgentakken met mini-lampjes.

Ineens begon ik te begrijpen waarom de ontwikkelingslanden zo boos waren tijdens die klimaatconferentie in Kopenhagen. Alleen al voor een prachtig verlichte, sfeervolle kerst geven we hier meer uit dan het jaarlijkse bruto nationaal inkomen van een gemiddelde Afrikaanse staat!
Ik zei mevrouw Pasgeld in alle ernst, dat ik vreselijk veel van haar hield maar dat er grenzen waren aan mijn tolerantie met het consumentisme en dat ze derhalve niet van me mocht verwachten dat ik haar in deze heikele kwestie van advies kon dienen.

‘Dan zal ik het zelf allemaal wel weer uitzoeken’, zei ze. En omdat ik getraind ben om vooral niet te reageren op zo’n woordje als ‘weer’ begon ze maar vast met de herinrichting van de zitkamer. Het vloerkleed werd versleept. De zitbank verhuisde van de linkervoorkant naar de rechterachterkant. De grote leeslamp idem dito. De tafel deed ze net andersom en er kwam een pot met een olijfboompje in de hoek waar straks de sfeervolle kerstverlichting, van welke categorie dan ook, in gedrapeerd kon worden. Tijdens een dergelijke verhuizing, zo is uit het verleden gebleken (hoewel dat geen garanties biedt voor de toekomst) is het me gelukkig verboden een handje te helpen.
‘Jij vindt het toch niks en dan doe ik het net zo lief alleen’, had ze me bij een eerdere gelegenheid al eens te kennen gegeven. En eerlijk gezegd zie ik er inderdaad het nut niet van in om de ene kerst de zitbank van links naar rechts te schuiven en volgende kerst weer van rechts naar links. Dus liet ik de herinrichting geheel aan haar over.

Ik ben nou eenmaal geen kerstman in het diepst van mijn gedachten.
Heb ik dan andere gezellige dingen?
Ik vrees van niet.
Hoe en waarom mevrouw Pasgeld van mij blijft houden zal altijd wel verscholen blijven in de ondoorgrondelijke schemer van de toekomst.

Geplaatst op: Dinsdag 22 december 2009 om 20:53 uur