Kerstmis. Wat is dat ook al weer?

Kerstmis. Waarom vieren we dat toch ook al weer?
Om vast te stellen wie de meeste lichtjes in z’n de voortuin heeft?
Om uit reclamefolders te vernemen welke supermarkt de langste banketstaaf heeft?
Om te vieren dat wij allen zondaars zijn, niet in staat tot enig goed en geneigd tot alle kwaad?
Nee natuurlijk. Maar waarom dan wel?
Vanwege de terugkeer van het licht? Vanwege de geboorte van een kereltje in een trog?
Ook niet. Want zo langzamerhand mogen we er toch wel van uitgaan dat de dagen in januari wel weer zullen lengen. En Jezus blijft toch wel een voorbeeldig mens ook al is hij nu al ruim twee millennia dood.
Maar waarom dan toch vieren we kerstmis?
Ik denk dat ik wel weet waarom.
Om de moed erin te houden.
Welnu. Om de moed erin te houden hierbij een verhaal. Zoals zoveel opbeurende teksten en tekeningen trof ik het ergens naast een fotokopiëerapparaat aan, opgeprikt aan de muur. In dit geval was dat in het provinciehuis van Zuid-Holland. Het gaat zo:

                                      De aandelenmarkt

Op een dag verscheen er een lieve man in het dorp. Hij verklaarde eikels te willen kopen en wilde daar één euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de dorpsgenoten snel eikels te verzamelen. De man kocht een week later duizenden eikels voor één euro per stuk. Hij verklaarde dat hij een week later terug zou komen en twee euro per eikel zou betalen.
Opnieuw begonnen de dorpsgenoten eikels te verzamelen, alhoewel er nu veel minder eikels over waren. De man verscheen keurig op tijd. Betaalde twee euro per eikel en verklaarde een week later opnieuw te verschijnen en vijf euro voor een eikel te betalen.
De voorraad eikels was vrijwel op en de dorpsbewoners zetten alles op alles om maar nieuwe eikels te vinden. Ze vonden er toch nog een paar. Weer een week later verscheen de man precies op tijd, betaalde keurig netjes vijf euro per eikel en verklaarde opnieuw een week later terug te komen en twintig euro per eikel te betalen.
Nu konden de dorpsbewoners echter geen eikels meer vinden. De volgende dag verscheen er een andere man met een grote zak eikels op zijn rug. De dorpsbewoners vroegen of ze de eikels van de man konden kopen. Dat kon. De man vroeg er vijftien euro per stuk voor. De dorpsbewoners legden al het spaargeld bijelkaar dat ze hadden en kochten de grote zak eikels.
Helaas. Op het afgesproken tijdstip verscheen de lieve man niet meer. En nooit zagen ze hem weer terug. Ze waren al hun geld kwijt en het enige dat achter bleef was een grote hoeveelheid eikels.
En zo werkt de aandelenmarkt’

Kijk. Met zo’n verhaal kan ik er weer even tegenaan.
En ik hoop dat het u straks, rond de kerstboom, met de langste banketstaaf van de wereld en de meeste lichtjes in uw voortuin, ook een beetje opbeurt.

Geplaatst op: Vrijdag 18 december 2009 om 10:54 uur