Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Lente in Zeeland?

Ineens is het lente. Overal lammetjes. Naar keuze zwart of wit. Meidoornhagen. Alleen maar wit. Zo ver het oog reikt zelfs. En dan het schuchtere begin van de appel- en perenbloesem in de boomgaarden.
Ook de vogels hebben het druk. Al om half zes ’s ochtends kwinkeleren ze de oren van mijn hoofd. Door het open slaapkamerraam. Om me eraan te herinneren dat het gras weer gemaaid moet worden.

In Zeeland is dat allemaal heel gewoon. Daar gaat dat al zo sinds mensenheugenis. Eéns per jaar is het lente in Zeeland. Althans in die delen van Zeeland waar het vrijwel het hele jaar nog rustig is. En er gelukkig nog een heleboel van die gebieden.

Maar aan de kusten van Zeeland is dat wel anders. Domburg, Cadzand, Renesse, Burgh-Haamstede, Westkapelle. Daar is het aanbreken van de lente een teken dat het grote geld weer kan worden verdiend. Aan dom, zielloos massatoerisme.
En steeds zijn er weer nieuwe mensen die denken dat in Zeeland nog genoeg plaats is om daar nóg meer geld mee te verdienen.
Nieuwe vakantieparken! Cottages op de Zeedijk! Nieuwe recreatie-eilanden in het Veerse meer! Hotels met acht etages langs de oevers!

Maar als het puntje bij paaltje komt gaan die plannen vrijwel allemaal gelukkig niet door. Omdat de Zeeuwse politici hier over het algemeen gelukkig nog inzien, dat het niet gaat om nóg meer geld voor enkelen. Maar wel om de zielerust van velen.

In ons dorp is het dus nog gewoon lente. Lente zoals ooit bedoeld is. Om in stilte van te genieten. Het aantal fietsers en wandelaars neemt wel wat toe. Maar dat zijn over het algemeen rustige mensen die net zo op de stilte zijn gesteld als op de rust van hun medemens.

Grappig is wel, dat vooral de wandelaars uit de Randstad hun afkomst verraden. aan hun outfit. Ze behangen lijf en ledenen met dure wandelschoenen, stappentellers, Nordic-walkingsticks, hippe rugzakjes, bidons in bidonhouders aan bidongordels, korte broeken en -net als Ding Dong Deine- soms zelfs met een knapzak aan een stok over hun rugge. Want dat is de laatste trend. Zorg dat je erbij hoort!
Het kan trouwens ook gebeuren dat je niks bijzonders ziet aan een wandelaar. Dan is het waarschijnlijk je buurman. Of iemand anders. Die echt begrepen heeft dat men Zeeland beter links kan laten liggen op het gebied van de meer mgalomane, recreatieve behoeftes.

Toch blijft het oppassen. Want voor je het weet staan ook de mooiste en dus rustigste gedeeltes van Zeeland op de commerciële kaart van vraag en aanbod. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Tijdens de wandelingen die mevrouw Pasgeld en ik hier in onze eigen omgeving maken, gebeurt het af en toe, dat een verdwaalde vreemdeling ons naar de weg vraagt. Hij of zij voegt daar dan aan toe, dat er hier wel erg weinig richtingaanwijzers langs de wegen staan.
Natuurlijk wijzen we de weg. Maar voegen daaraan toe, dat het gebrek aan richtingaanzwijzers niet voor niets is.
‘Waarom dan?’, vraagt de passant.
‘Dat is omdat wij hier liever geen toeristen hebben’, melden we en vertellen dat dat ook de reden is dat er in de dorpjes in de buurt geen enkel terrasje of cafeetje is waar een verfrissing genoten kan worden.
We vervolgen onze tocht in de hoop, dat dat verder verteld wordt. Dat er hier in de buurt niks aan is. Dat je er alleen maar verdwaalt. En dat je er van uitputting bijna omkomt.

Zodat het hier tot in de lengte der dagen rustig blijft.
Ook en vooral in de lente.
 
Geplaatst op: Donderdag 19 april 2018 om 07:50 uur
1393876
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld