Mega stores

(Gepubliceerd in het Haags Nieuwsblad op 15 september 2006)

Nog nooit was ik in de Mega-Stores in Den Haag. Alleen de naam al kon mij niet tot een bezoek verleiden. Nog niet eens zo vrij vertaald komt het neer op ‘Miljoen Ophaalgordijnen tegen de Zon’. Nou weet ik ook wel dat ‘store’ niet alleen een frans, maar ook een engels woord is. En dan betekent het ‘een miljoen opslagplaatsen’. Ook die vertaling nodigt nou niet bepaald uit om daar je gehakt en je ondergoed te gaan halen.
Met mij lijken meer Hagenaars die mening toegedaan. Sinds de oprichting van dat grijze consumentenpaleis aan de Van der Kunstraat wil het maar niet lukken. Vandaar dat er thans met de regelmaat van een klok berichten in de krant staan dat de Mega-Stores maar weer moeten worden gesloopt om plaats te maken voor een surfhal, een snowworld, een karting-baan, een mega-dancing, een casino, een superbordeel of een pretpark. Noem maar op. Amusement voor laaggeletterden blijkt winstgevender dan een simpele winkel van Sinkel waar alles te koop is.

In de Winkel van Sinkel is alles te koop
Daar kan men krijgen: mandjes met vijgen
Doosjes pommade, flesjes orgeade
Hoeden en petten en damescorsetten
Dropjes om te snoepen en pillen om te poepen

Maar nee. Er moet worden gehost en gegokt. En naar heren gelokt. Gekotst en gebotst. En gesopt en geklokt.
Aan mij wordt nooit iets gevraagd. Als men het wel zou doen zou ik van de megastores een winkelcentrum maken waar men zou kunnen ‘shopdaten’. Shopdaten? Dat is winkelen om een partner te ontmoeten. Volgens het Limburgs Dagblad is dat in de Verenigde Staten al een beproefde methode. En het kan nu ook al in Venlo. Winkelen met een speciaal mandje waarmee je aangeeft ‘op zoek’ te zijn. Is er toevallig nog iemand met zo’n mandje in de winkel, dan is contact snel gelegd en kan er wat moois ontstaan.

Ik zie het al voor me. Na een vreselijk uit de hand gelopen meningsverschil met mevrouw Pasgeld roep ik haar toe, dat ik zelf wel een pizza ga halen in de Mega-Stores. Maar dan wel met dat speciale mandje. En zie: ik ben de afdeling sauzen en kantoorartikelen nog niet voorbij of daar ontwaar ik een prachtige roodharige vrouw van middelbare leeftijd met ook zo’n mandje. Jemig, wat een stuk. Wat een schitterende rondingen. En kijk. Daar komt ze met haar mandje mijn kant al op. Want ik mag er natuurlijk ook best zijn. Wat ouder, weliswaar. Maar toch: prachtig grijs haar langs de slapen en genoeg ervaring om uit het lood geslagen vijftigjarige vrouwen in rustiger vaarwater te loodsen. Onze mandjes raken bijkans in de knoop vanwege de wederzijdse aantrekkingskrachten en overeenstemmende aura’s.
Alvorens een zin te formuleren die zou moeten leiden tot mogelijk restaurantbezoek en verder eventualiteiten kijk ik nog eens goed naar haar. En dan dringt het tot me door. Het is mevrouw Pasgeld! Ze is bij de schoonheidsspecialiste geweest. (‘Monumentenzorg’zoals Junior en ik dat thuis ook wel noemen). En heeft haar haar rood laten verven.

Ineens wil ik niets liever dan de zin, die ik in mijn hoofd had met overtuiging uitspreken. En tegen die dame die daar voor me staat met dat speciale mandje zeg ik: “Een rare vraag misschien. Maar hebt u vanavond wat te doen? Misschien kunnen we dan samen ergens dineren?”.

Geplaatst op: Woensdag 20 september 2006 om 18:21 uur