Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Met de trein

Daar zat ik dan. Voor het eerst sinds jaren weer eens in de trein. In een stilte-coupé op het bovendek. Kosteloos gleed er links en rechts van alles aan me voorbij. Beboste landschappen. Weilanden met her en der stillevens van luierende koeien. Snelwegen. Tunnels. Akkers. Nog meer oneindig laagland in steeds wisselende vergezichten. En dan ineens wat voorbijflitsende achtertuintjes. Dat alles gelardeerd door desolate fabriekscomplexen. Wat een afwisseling. Daar kunnen ze bij de tv nog wat van leren. Heerlijk!

In de stilte-coupé zelf deed een enkele reiziger een dutje. Anderen maakten een puzzeltje. En sommigen zaten, net als ik, in een soort trance naar buiten te staren. Hier en daar maakte een enkele vrouw van de gelegenheid gebruik het achterstallig onderhoud aan haar gezicht in te halen met spiegeltjes, kwastjes, pincetjes en poedertjes.
Maar de meeste passagiers waren, het moet gezegd, bezig hun wijsvingers over lichtgevende schermpjes van platte doosjes te schuiven.
Niet zomaar eventjes. Maar soms wel een uur. Of langer. Wie kon vermoeden wat ze daarmee beoogden? Ik niet in ieder geval..

Waarom reis ik eigenlijk niet wat meer met de trein?, zo vroeg ik me af. En echt, ik wist het antwoord niet. Maar in die stilte-coupé op dat bovendek was het een mooie gelegenheid om daar eens over na te denken.
Als je met de trein wil, zo zwengelde ik mijn gedachtegang aan, is dat, omdat je ergens anders heen wil dan waar je op dat moment bent.
De allereerste vraag die dan bij je opkomt is: Waarom zou je in vredesnaam ergens anders heen willen?
Nou. Redenen genoeg. Je hebt het bijvoorbeeld niet naar je zin op de plek waar je bent. Of je hebt verplichtingen elders. Daar, waar je inbreng lijfelijk en in concreto niet gemist kan worden. Of je moet voldoen aan verplichtingen van anderen die je er, als het ware, toe aanzetten om je eigen plek te verlaten teneinde aan hùn verwachtingen te voldoen.
Redenen genoeg om ergens anders heen te gaan.

Maar waaròm zou je dat eigenlijk doen? Waarom blijf je niet lekker thuis? Is er in je eigen omgeving soms niet genoeg te doen? Op loopafstand valt dikwijls nuttig werk te verrichten. In de nabije omgeving valt genoeg te verdienen. En als je je ogen goed openhoudt, valt er uit jouw onmiddelijke omgeving meer dan voldoende inspiratie te putten om ter plaatse een hoogstaand geestelijk leven te ontwikkelen.
Nou ja. Eigenlijk moet iedereen dat voor zichzelf maar weten.

En zo zat ik door het raampje op de bovenverdieping van de trein de voorbijglijdende landschappen en vergezichten te misbruiken om mijn angst voor het onbekende dat (zeker per trein) met rasse schreden naderde, te vergoelijken.

En waarom zat ik in die trein? Waar moest ik zo nodig heen? Zijn dat niet de vragen waar ik u zo langzamerhand een antwoord op schuldig ben?
Nee. Dat denk ik niet. Want het ging in deze column niet alleen om mij.
Maar vooral ook om mijn mede-reizigers.

Waar gingen zíj eigenlijk allemaal heen?
 
Geplaatst op: Donderdag 21 juni 2018 om 08:05 uur
1430837
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld