Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Met DHL-Global Mail de wijk in

Toen ik mijn volle vuilniszak in de grote, vaste vuilcontainer bij mij in de straat gooide zag ik daar een hele stapel ongeopende poststukken in liggen. Rekeningen, kleine pakketjes, tv-gidsen, tijdschriften enzovoorts. Met een hark viste ik alles eruit en bestudeerde de adressen. Het bleek te gaan om 139 stuks geadresseerde post die twee wijken verderop bezorgd had moeten worden. Op alle brieven en pakketjes stond DHL of DHL-Global mail.

‘Dat is niet zo best’, dacht ik. ‘De een of andere bezorger heeft er de brui aan gegeven en de hele zooi ineens in de container geflikkerd.’
Stel je voor! Er zitten rekeningen bij. Aanmaningen. En ze worden niet bezorgd! Dan komt na verloop van de tijd de deurwaarder je boeltje in beslag nemen. Want die denkt natuurlijk dat je smoesjes zit te vertellen als je zegt dat je die rekeningen niet hebt ontvangen.

Ik legde alle 139 poststukken op de tafel in de huiskamer.
‘De post!’, riep ik. Mevrouw Pasgeld kwam binnenhollen en wreef haar ogen uit.
‘Zoveel?’, riep ze verbijsterd. Ik verklaarde de zaak nader.
‘Dan moet je DHL-Global mail waarschuwen’, raadde ze me aan.
Dat probeerde ik dus de rest van de dag. Het was zaterdagochtend. Ik raadpleegde de site van Global-mail. Daar leerde ik, dat ze bij die firma zeven kernwaarden hanteren. Waaronder ‘afleveren van een hoge kwaliteit’, ‘het stimuleren van transparantie’ en ‘het dragen van sociale verantwoordelijkheid’. Maar op geen der vermelde telefoonnummers namen ze op.
Eindelijk trof ik iemand van DHL. Ik legde hem de kwestie voor.
‘Nou, en?’ zei hij.
‘Wat nou, en?’, zei ik terug. ‘Het is jullie probleem hoor. Niet het mijne’.
Maar dat had ik verkeerd, zei hij en verbrak de verbinding.
Het bleek dus wel degelijk mijn probleem te zijn. De daaropvolgende telefoontjes werden allemaal opgenomen door personen die vertelden dat ik een andere afdeling moest bellen. Waar ze vervolgens dan weer wel en dan weer niet opnamen. Selektmail, Globalmail, Interlanden, het was allemaal gefuseerd en niemand bleek zich meer sociaal verantwoordelijk te voelen.
‘Lekker transparant!’, schreeuwde ik tijdens mijn laatste poging om het Global-mailprobleem te delen met iemand van Global mail.

Intussen zat ik mooi met die stapel post in mijn maag. Zolangzamerhand kon ik me enigszins voorstellen waarom werknemers van DHL Global mail er ineens de brui aan gaven. Ten einde raad probeerde ik het per e-mail. Op een site waar je vragen kon stellen. Ik vroeg, nadat ik de situatie in zo’n hokje kort had weergegeven: ‘Wat heeft u liever? Dat ik met deze kwestie naar de politie, naar de krant of naar de consumentenbond ga?’.

Even kwam het in me op al die post open te maken. Er zitten vast wel een paar gevoelige kwesties bij, dacht ik. En dan kan ik die geadresseerden gaan chanteren of zoiets. Dan verdien ik er zelf tenminste ook nog wat aan. De enigen die dat nu doen zijn die vrije-cowboys en postmanagers bij DHL-GlobalMail-Interlanden-Selektmail met hun vette bonussen.

Maar kijk. De volgende dag, zondag, het was toch onze vrije dag, zijn mevrouw Pasgeld en ik die post zelf maar gaan bezorgen in die wijk. Mevrouw Pasgeld de even-, en ik de oneven nummers.

Maandag werden we eindelijk gebeld door DHL. Het was maar een incident, zeiden ze. En of we voor ons werk een tegemoetkoming wilden.
Dat wilden we niet, legde ik uit.
We wilden alleen behoorlijk worden behandeld.
Want dat is tegenwoordig meer waard dan geld.
Geplaatst op: Vrijdag 12 februari 2010 om 10:40 uur
1698350
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld