Met Marnix in de dienstauto

(Uit: Haags Nieuwsblad, 18 mei 2007)

Wat zou ik graag wethouder van Den Haag willen zijn! Het geeft niet voor welke partij. Socialisme. Liberalisme. Democratie. Het zou me allemaal worst wezen. Want stel je toch eens even voor: als je wethouder van Den Haag bent krijg je vrijwel alles gewoon gratis!

Neem nou die Marnix Noordeinde, of hoe hij ook heten mag. Vaak zie ik hem op vrijdag, als ik mijn kleinzoon naar school breng. Dan brengt hij zijn kinderen in een van de vier gratis wethoudersdienstauto’s naar diezelfde school. Ik zie hem dan, evenals alle ouders die hun kinderen met de fiets door weer en wind naar school brengen, gratis in de donkerblauwe gemeenteVolvo voorbijzoeven. Eén dochter voorin. Een andere dochter achterin. En hijzelf met z’n zoontje op schoot ook achterin. Fantastisch! Alsof er een koning voorbijkomt.

De afstand van het huis van Marnix naar de school van zijn kinderen bedraagt zo’n 1000 meter. Als hij over het kippenbruggetje bij Drievliet zou gaan, tenminste. Maar dat kan niet. Want daar mogen geen auto’s op. Dienstauto’s misschien wel, zou je zeggen. Maar het kán gewoon niet. Het kippenbruggetje is veel te steil en niet solide genoeg voor dienstauto’s. Dus moet Marnix via Voorburg zijn kinderen naar school brengen. Dat is om precies te zijn 1750 meter. En dat is natuurlijk veel te lang. Iedereen zal zich dan ook goed kunnen indenken, dat dat met de auto moet.

Vanzelfsprekend dienen wethouders hun prive-gereden kilometers zelf te betalen. En even vanzelfsprekend wordt in artikel 6 sub 1 en 2 van de verordening voor wethouders geregeld, dat zij diezelfde prive-kilometers ‘op aanvraag kunnen compenseren voor de belastingheffing als gevolg van het prive-gebruik van de dienstauto’. En zo leeft iedereen weer lang en gelukkig.

Wat zou ik graag wethouder van den Haag willen zijn! Ik zou niet alleen gebruik wensen te maken van een prive-dienstauto. Nee. In dezelfde lijn doorgeredeneerd zou ik prive-diensttoiletpapier in mijn wc hangen. Je kont afvegen op kosten van de gemeenschap! Papperlepap! Daarmee laat je toch wel even zien wie je bent, zou ik zeggen! En het valt best te verdedigen. Want met een onafgeveegd gat kan een wethouder toch moeilijk functioneren. Dat zou geweldig in de weg zitten tijdens onderhandelingen met projectontwikkelaars en dat zou dan weer zeer nadelig zijn voor de positie van Den Haag op de internationale kaart. En ach. Een kniesoor die er wat van zegt als de wethouder eens een of twee velletjes meer gebruikt dan nodig is.

Vanuit eenzelfde gedachtegang lijkt het me ook zeker te rechtvaardigen als Marnix in het vervolg geen gewone, maar dienst-bloemetjes voor zijn vrouw meeneemt als hij eens een keer onenigheid met haar heeft gehad over wie de kinderen naar school moet brengen.
Want harmonie in het wethoudersgezin dient een strikte voorwaarde te zijn voor een stad met allure.
Een stad, waarin iedereen met opgeheven hoofd op weg is naar een onbekommerde toekomst.

Geplaatst op: Vrijdag 18 mei 2007 om 11:55 uur