Met Sjaak in het bushokje

(Uit: Haags Nieuwsblad 25 mei 2007)

Naast allerlei juffrouwen in ondergoed grijnst je in de bushokjes tegenwoordig ook een jongmens tegemoet die je toevertrouwt dat we ‘niet dichterbij Den Haag kunnen komen’. Met al die files lijkt me dat een beetje een open deur. Jeffrey Huf bezong dit verschijnsel zeven jaar geleden ook al, maar dan andersom, met zijn onnavolgbare hit: ‘Je komp De Haag niet ûit’.

Nadere bestudering van de reclameposter leert echter, dat het om iets anders gaat. Het jongmens is Sjaak Bral, die met een ernstig gezicht en gestaafd door een handtekening beweert, dat we niet dichterbij Den Haag kunnen komen. Niet dichterbij Den Haag? Niet dichter bij Den Haag? Na vijf bushokjes was ik er pas achter wat hij bedoelde. Helemaal onderaan de poster staat namelijk ‘Algemeen Dagblad/Haagsche Courant’. Kennelijk bedoelt Bral dat je tijdens het lezen van het AD/HC heel dicht bij Den Haag bent.
Een beetje rare opmerking. Maar wel juist. Want vroeger lazen we de Haagsche Courant. En tijdens het lezen daarvan was het, alsof we midden in Den Haag stonden. Nu, met het AD/HC zijn we de weg een beetje kwijt en wanen we ons ‘zo dicht mogelijk bij Den Haag’.

De reclameposter wil natuurlijk suggereren dat het AD/HC bovenop het Haagse nieuws zit. Terwijl zolangzamerhand iedereen wel weet, dat dat gewoon niet waar is. Vroeger kon je nog in de krant lezen wat er de vorige dag in je omgeving was gebeurd. Getrouwe verslagen over de belangrijkste debatten in de raadscommissies en besluiten in de gemeenteraad waren toen heel gewoon.
Dat is nu wel anders. Nu kan je in de AD/HC vooral kennis nemen van wonen, ziektes, weggelopen dieren, sport en society-nieuws. Met af en toe een flard van, van te voren bemeten, Haagse oppervlakkigheid. Zo werd ook de geruisloze verdwijning van alle randgemeenten-edities luidkeels overstemd door hoofdredactionele bespiegelingen over de fantastische kwaliteit van de nietjes in het stadskatern.

En dan gaat Sjaak Bral ineens in alle bushokjes roepen, dat het met het AD/HC wel goed zit. Dat doet hij heus niet omdat hij dat vindt. En dat zou hij ook niet doen als hij er niet zo geweldig goed voor betaald werd. En als hij er niet zo geweldig goed voor betaald werd, zou hij wel gek zijn als hij het deed. Een Nederlands woord voor een dergelijke handelswijze is hypocrisie.


En dat, terwijl Sjaak Bral diezelfde hypocrisie jarenlang te vuur en te zwaard bestreed in zijn columns. Met harde, maar soms briljante grappen ging hij schijnheilige mensen, onwaarachtig gedrag en onoprechtheid te lijf. Dat deed hij met een overtuiging, een eerlijkheid en een consistentie die respect afdwong. Ik bewonderde hem daarom zeer. Hij was een soort houvast. Een kerel, die in het dagelijkse pandemonium van het geleuter, het gedraai en het gekruip de ongezouten waarheid zei.

Maar nu hebben ze Sjaak ingepakt. Sjaak is de kwezel geworden die hij zelf vroeger bekritiseerde. Een loze BN-er die zijn naam leent aan een advertentiecampagne van een flutkrant. Jammer.
En nu kan ik wel grappen gaan maken over de teraardebestelling van die goeie, oude Sjaak Bral en zijn wederopstanding als komieke mediasnol, maar daarmee wordt mijn verdriet er niet minder op.

Geplaatst op: Vrijdag 25 mei 2007 om 14:35 uur