Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Met Tom de Bruijn achterop het scootertje

Ik zie hem bij het Centraal Station. Tom de Bruijn. De nieuwe Haagse wethouder van Financiën van D66. Hij zwaait naar me. Ik minder gas en stop.
‘Nee maar! Daar hebben we Pasgeld zowaar!’, rijmt hij.
‘Je moet zeker naar het IJspaleis’, veronderstel ik. Dat blijkt het geval. ‘Nou’, grap ik. ‘Mijn achterband is wel wat zacht maar het geeft niet beste Tom. Spring maar achterop, spring maar achterop, spring .. maar ach-ter-op!’
Dat doet hij. En meteen begint hij in mijn rechteroor te tetteren.

‘Weet je’, roept hij. ‘De mensen hebben me nog zo gewaarschuwd. Ze zeiden: als je in Den Haag iets in de melk gaat brokkelen, zit je, voor je het weet, met je billen bloot bij Pasgeld achterop het scootertje. En kijk. Ze hebben het nog niet gezegd of daar zit ik.’
‘Ja. Zo gaat het nou eenmaal in Den Haag’, roep ik terug.
‘Nou, brand maar los. Wat heb ik nou weer verkeerd gedaan?’, vraagt hij.
‘Dat is niet zo één, twee drie uit te leggen’, roep ik.’
‘Nou doe toch maar eens een poging’, zegt Tom. Tom is van D66 en dus nooit te beroerd een dialoogje aan te gaan.
‘Weet je wat?’, zeg ik. ‘Laten we een pilsje pakken’. En zo zitten we even later de toekomst van Den Haag te bespreken onder de Haagse Tieten op een terrasje op het Muzenplein.

‘Kijk’, zeg ik. ‘Onlangs besloot je de de topinkomens aan te pakken door te korten op de gemeentelijke subsidies van publieke instellingen waar bestuurders meer verdienen dan een minister. Daar word je lekker populair mee natuurlijk. Maar het zet absoluut geen zoden aan de dijk. Sterker nog, het zullen alweer de zwakkeren zijn, die eronder lijden.’
‘Hoezo’, vraagt hij na een slok bier.
‘Ga maar na’, zeg ik. ‘Een beetje bestuurder heeft zijn riante beloning inclusief emolumenten al lang en breed in een solide contract geregeld waar niemand meer onderuit kan. En dus rekent zo’n bestuur die korting van jou gewoon door naar het lagere echalon en blijft zelf buiten schot.’
‘Maar de bedoeling is juist, dat die bestuurders mijn beroep op hun morele besef aangrijpen om zèlf hun beloning naar beneden te schroeven’, zegt Ton.
‘Dacht je dat?’, zeg ik. ‘Dacht je nou echt dat die graaiers moreel besef hebben? Als dat zo zou zijn, hadden ze toch al veel eerder hun riante beloningen naar beneden geschroefd? Nee hoor. Die jongens zijn echt niet onder de indruk van jouw opgeheven vingertje. Die vertalen jou maatregelen gewoon door naar kortingen op de lonen van het lagere personeel en vermindering van het rendement van de publieke instellingen waar ze de scepter over zwaaien. Bij de VVD wisten ze dat allang. Bij de PvdA zullen ze het nooit weten. Want die weten tegenwoordig nooit meer wat. Maar D66? Weten ze bij D66 nog steeds niet hoe het komt, dat 1% van de wereldbevolking evenveel geld heeft als de armste 50% van de wereldbevoling? En dat dat verschil steeds groter wordt?’

‘Kom’, zegt Ton. ‘Ik stap maar weer eens op. Dat laatste eindje door de Turfmarkt loop ik wel.’
‘Je wil zeker niet meer bij me achterop worden gezien’, roep ik hem na.
‘Hoe raad je het’, zegt hij.
Geplaatst op: Vrijdag 30 januari 2015 om 09:04 uur
1793948
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld