Mevrouw Pasgeld

Hoe het met mevrouw Pasgeld ging, vroeg iemand me laatst. En of ik soms niks meer over haar te schrijven had.
Nou, ik dacht het wel. Vorige week nog had ze de keukenkastjes opgeruimd. Niets, maar dan ook helemaal niets stond er nog op z’n plaats. Eerst zocht ik me een slag in de rondte naar de koffiepads. En toen ik tenslotte met de moed der wanhoop gewoon ouderwets koffie wilde zetten kon ik ook de koffiebonen en de koffiefilters niet meer vinden. Geheel uit het veld geslagen besloot ik dan maar een glas melk te drinken. Maar ook de glazen stonden God weet waar. Maar in ieder geval niet op hun plek.
Als dat zo door gaat verhonger ik, dacht ik nog.

Toen mevrouw Pasgeld van haar werk kwam besloot ik haar er op ferme toon op aan te spreken. Maar mijn woorden vielen niet in vruchtbare aarde. Na mijn tirade begon ze doodgemoedereerd te betogen dat het huishouden een getrouwe afspiegeling diende te zijn van de grote samenleving rondom.
‘Het is een kwestie van wennen’, zei ze. ‘Als je thuis eenmaal gewend bent geraakt aan het simpele feit, dat de koffiepads ook wel eens ergens anders kunnen liggen, dan erger je je er ook niet meer aan dat de PTT de ene dag KPN heet en de volgende dag TNT. Dat Casema nu ineens weer Ziggo heet. Dat de tv-zenders op de kabel ieder half jaar weer van nummer veranderen. En dat gireren straks niet meer kan omdat het Girokantoor binnenkort ING-bank gaat heten.’

‘Wat kan het mij nou schelen hoe het allemaal heet!’, riep ik. ‘Maar het zou handig zijn als de dingen even hetzelfde heten. Wat kan het mij nou schelen wààr de koffiepads liggen! Als ze maar even op dezélfde plek liggen. Heel even. Een paar maanden ofzo. Of is dat soms teveel gevraagd?’

Ja, dat was teveel gevraagd. Met het geduld van een schooljuffrouw begon ze me uitvoerig uit de doeken te doen, dat de razendsnelle veranderingen in de maatschappij bewust worden aangebracht teneinde de mensenlijke geest te scherpen. Een soort natuurlijk proces op zoek naar kwaliteit. Een soort race naar de top, om het zo maar eens te zeggen.

En wie de top niet haalt moet dan zeker maar een beetje stuurloos en ontworteld rond dobberen, dacht ik. Steeds misgrijpen naar melkglazen. Steeds maar weer vragen naar de bekende weg die allang niet meer bestaat.
Maar ik zei het niet. Want als mevrouw Pasgeld eenmaal iets in haar hoofd heeft krijg ik het er toch niet uit. Mevrouw Pasgeld krijgt altijd haar zin. Als ik denk het pleit te hebben gewonnen wacht ze gewoon op een moment van toegeeflijkheid en dan doet ze toch gewoon wat ze van plan was. Zo gaat het nu al jaren.

‘Weet je wat ìk ga doen?’, zei ik nadat ik ineens een schilderij, waar ik erg op gesteld ben, van boven mijn bureau verplaatst zag naar de vestibule. ‘Ik ga ook maar eens wat veranderen. De ene dag ga ik zonder enige reden wél van je houden. En de volgende dag weer niet en daarna weer een beetje en dan ineens weer vreselijk veel’.

‘Nou. Dàt is niet zo’n verandering’, zei mevrouw Pasgeld.

Geplaatst op: Maandag 26 mei 2008 om 10:50 uur