Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Mijn kleinzoon en het grote geld

Het is goed om kinderen van jongsaf aan met geld te leren omgaan. Daarom heb ik het zakgeld van mijn kleinzoon Jurre (11) onlangs met honderd procent verhoogd. Want hoe meer geld iemand heeft, des te moeilijker is het om ermee om te gaan. En met meer geld leer je daar dus meer van dan met minder geld. Vandaar. Natuurlijk. Ik weet het zelf heus ook wel. Het is een prachtige smoes van opa’s om hun kleinkinderen te verwennen. Maar dat houdt u maar even voor u. Ja?

Het zakgeld bedraagt dus nu vier euro per week en wordt ongeveer eens per maand uitgereikt omdat Jurre steeds vergeet om erom te vragen. En ik ga hem er natuurlijk niet aan helpen herinneren. Zo zit de maatschappij heus niet in elkaar. Maar als we dan met terugwerkende kracht uitgerekend hebben hoeveel ik bij hem in de schuld sta, gaat dat bedrag, soms samen met andere emolumenten, uitkeringen, subsidies en verjaardagsbijdragen in de kluis bij opa. Want opa heeft zo’n kluisje waarvan alleen Jurre en opa  weten welke cijfers ze moeten intoetsen om het deurtje te openen. In het kluisje ligt ook een ouwe knuffelbeer en een papiertje waarop staat op welke datum er hoeveel is ingelegd. En hoeveel er is opgenomen.

‘Weet je wat’, zei ik op een dag tegen Jurre. ‘Als jij geld nodig hebt uit de kluis, en dat geld ligt daar al minstens een jaar, dan krijg je bovenop dat geld ook nog eens tien procent rente van opa.’ Jurre haalt namelijk wel eens iets uit de kluis voor een aanschaf van zaken met namen al tablet, game, pod, phone, app en andere dingen waar opa absoluut geen notie van heeft en trouwens ook niks mee te maken wil hebben.
Mijn voorstel viel in goede aarde. En wat rente was wist hij ook heus wel. Dat hoefde opa zijn elf-jarige kleinzoon waarachtig niet meer uit te leggen. En hij begreep ook, dat, als er maar steeds genoeg geld in de kluis lag, hij er altijd iets uit kon halen dat daar al langer dan een jaar lag. Dus dat hij op àl zijn geldopnames steeds tien procent kreeg.

Na een paar weken stond hij weer voor de deur. Met zeven vriendjes. Die hadden allemaal een sigarenkistje, een blikken doosje en hier en daar zelf een spaarvarken in de hand.
‘Opa’, zei Jurre. ‘Dit zijn mijn vriendjes. ‘Ze willen hun spaargeld ook bij jou in de kluis leggen. Dan krijgen ze ook tien procent.’
Ik moet toegeven, dat ik even met de mond vol tanden stond. Maar toen realiseerde ik me, dat er voor Jurre na enig onderhandelen wellicht een bemiddelingscourtage inzat en dat de grote, internationale oplichter Bernard Madoff wellicht ook zo begonnen was. Ik begon mogelijkheden te zien.

Hartelijk noodde ik ze allemaal in de zitkamer, zette ze met chips en energy-drank en met een of ander wous spelletje voor de tv en begaf mezelf achter mijn lap-top om een formulier te produceren waarin stond dat de ouders van die en die, dan en dan op de hoogte waren gesteld dat hun zoon een bedrag van zus en zoveel in bewaring had gegeven aan Julius Pasgeld tegen een jaarlijkse rente van tien procent.
Vervolgens stuurde ik ze weer naar huis met hun volle sigarenkistjes, doosjes en spaarvarkens en de brief en zei, dat ik ze graag snel weer terug wilde zien mèt hun geld en mèt de door hun ouders getekende brief.

Ik heb er nooit meer wat van gehoord.
Hoe deed Madoff dat toch?
Geplaatst op: Vrijdag 4 januari 2013 om 08:44 uur
1793426
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld