Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Mijn mobieltje

Ik heb een gewone huistelefoon. U weet wel. Zo-een die aan de muur vastzit met een draadje. Hij doet het ook wel een klein stukje zonder draadje. Maar als ik te ver van het telefoon-stopkontakt ben, achter in de tuin bijvoorbeeld, valt hij uit.

Voor noodgevallen heb ik ook nog een mobieltje. Geen I-phone. Alsjeblieft niet zeg. Gewoon een mobieltje. Waarmee je alleen kan telefoneren. En die het overal zonder draadje doet. Dat mobieltje gebruik ik nooit. Ik heb hem ook nooit bij me. Hij is er alleen voor onverhoedse noodgevallen. Als er een noodgeval buitenshuis plaatsvind heb ik er dus eigenlijk ook niks aan. Bovendien hebben er zich de laatste vijftien jaar geen noodgevallen voorgedaan.
Ook is het zo, dat niemand me kan bellen op dat ding. Want behalve mevrouw Pasgeld heeft niemand het nummer van mijn mobieltje. Maar mevrouw Pasgeld belt me nooit op mijn mobieltje. Mijn mobieltje heeft dus nog nooit gerinkeld, of hoe dat dan ook tegenwoordig heet bij mobieltjes.
Samenvattend: nog nooit ben ik buitenshuis telefonisch door iemand lastig gevallen. Vroeger noemden ze dat vrijheid. Maar sinds men vergeten is wat vrijheid is, hebben ze dus nu mobieltjes en I-phones.

Toch werd ik onlangs plotseling bevangen door de gedachte, dat mijn mobieltje het misschien niet meer deed. Je weet maar nooit. Ineens heb je hem nodig en dan doet dat verdomde ding het niet. Zal je altijd zien. Dus laadde ik hem op en probeerde hem. Niks. Zie je wel. Nog eens geprobeerd. Weer niks. Met de huistelefoon naar mijn mobieltje gebeld. Een mevrouw zei door de huistelefoon: ‘Dit nummer is niet bereikbaar’. Ja. Dat wist ik inmiddels dus eigenlijk ook al. Maar hoe wist zij dat?
Weet je wat, dacht ik. Misschien is het bel-tegoed versleten. Laat ik dat eens opwaarderen. Via m’n labtop 30 euro op mijn mobieltje gezet. Krijg ik er een opwaardeercode van maar liefst 15 cijfers voor terug.
‘Toets *102*opwaardeercode# en druk vervolgens op de verzend/beltoets. Of bel 1200 vanaf je GSM en volg de instructies’, luidden de instructies. Commandeer je hond en blaf zelf, ging het door me heen. Maar toch ging ik blij van zin aan de slag.

Na anderhalf uur etteren deed-ie het nog niet. Dertig euro kwijt en nog steeds een kapot mobieltje! Dat hoef je toch niet te nemen in het huidige tijdsbestek?

Op naar de telefoonwinkel. Na vijftien wachtenden voor me vertelde een jongeman me, dat er een nieuwe sim-kaart in moest, omdat de oude sim-kaart zo oud was dat-ie vanzelf het loodje had gelegd. Zo’n nieuwe sim-kaart kostte maar vijf euro. En dan kon hij met die nieuwe sim-kaart gelijk die dertig euro beltegoed activeren. Het was in drie minuten gepiept.

Nu doet mijn mobieltje het dus weer. Alleen voor noodgevallen.
Om te controleren of-ie het nog steeds doet, bel ik af en toe de tijd. Dat kan nog steeds. Een touwtje uit de brievenbus kan niet meer. Maar de tijd bellen gelukkig nog wel. Vroeger was dat gewoon 002. Daarna 06-8002. En thans 0900-8002. De vooruitgang gaat gepaard met steeds meer cijfers. En als je dan 0900-8002 hebt ingetoetst, hoor je bijvoorbeeld: ‘Bij de volgende toon is het vijftien uur, drieëntwing minuten en vijftig seconden. Túúút’.

En dan weet ik niet alleen dat mijn mobieltje het nog steeds doet, maar ook, dat ik zelf nog steeds donders goed bij de tijd ben.
 
Geplaatst op: Donderdag 14 juni 2018 om 08:01 uur
1470106
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld