Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Nieuwe aanvliegroutes

Eindelijk!
Eindelijk voel ik de behoefte in me opkomen mijn innerlijk te verstevigen in de levendigheid van de energie in het huidige moment.
Eindelijk kan ik deze nieuwe energie zonder gêne en zonder dwangmatige ego-verkramping betreden.
Het heeft lang geduurd maar tenslotte is het zover. De ervaringsgerichte realisatie van de waarheid openbaart zich in mijn hart. Een hart waarin de oude overtuigingen van mijzelf en de gebruikelijke conflicten in mijzelf opgaan in alomvertegenwoordigende liefde en bruisende, levendige stiltes.

Ik hoop van ganser harte dat het me zal lukken een doorstart te maken op deze voor mij nog ongerepte aanvliegroute. Want het is niet niks: een heel leven achter je te laten vol misvattingen, onbegrip en het tevergeefs opnieuw bestraten van onvoltooide transities. Het besef dat ik alle ideeën over de zin van het leven, die ik in het verleden zo moeizaam had verworven, diende te reconceptualiseren deed mij voor het eerst van mijn leven inzien, dat de weeffouten in het maatschappelijk systeem die ik zo dikwijls aan de orde had gesteld in mijn columns, in het niet zonken bij mijn eigen menselijk tekort.

Vanaf nu kan ik, als eigenaar van dit leerproces, dus alleen nog maar functioneren als sluitstuk van een meeromvattende procedure, gericht op het welkom heten van mezelf.

Een urgente transitie. Dat wel. Gelukkig helpt mevrouw Pasgeld me op mijn zoektocht naar nieuwe perspectieven. Niet in passionele top-down consultatierondes natuurlijk. Maar wel in een sfeer van talentondersteunend Human Resource Management met verrassende wake-upcalls. Zo gunt ze me als het ware de tijd om me te kunnen herpakken als ik daar zèlf behoefte aan heb. Anders gaan mijn hakken in het zand. En dat weet ze donders goed.
Maar ze is in deze ongedwongen setting in elk geval een steuntje in de rug. Om zodoende, dicht bij mijzelf, het landschap in kaart te brengen dat ik achter me dien te laten teneinde de voorkant van het probleem met speerpunt-achtige dynamiek en in het juiste perspectief te lijf te gaan.

Ik geef toe. Tijdens mijn queestes naar de meerwaarde van het leven valt het niet mee mijn oude pijn een nieuw plekje te geven. Niet in het minst omdat ik de plekjes waar die pijn ooit zat eerst diende te herprioriteren. Was het wel pijn? Of was het een contextueel kenmerk van het leven zelve? In ieder geval kon ik ze gebruiken als een scharnier naar een betere toekomst. En geloof me: ik kan u verzekeren dat al dat positief herlabelen in dergelijke ombuiggesprekken niet echt mijn ding was.

Hoe dan ook. Ik kan nu met de hand op het hart beweren dat het hele permativiteitsdiscours nu al heeft geleid tot flexibiliteit. Om maar de zwijgen van de controlerende, regulerende en extrinsieke motivatie die ervan uitgaat.

Onthaasten! Vakantie vieren voor lichaam, ziel en geest. Soul-shooting retreat. Het zijn allemaal kadootjes voor mezelf. Die ik mezelf in het verleden maar al te lang misgunde. En die ik nu zie als mijn eigen mindfull schoonmaakproces. Want alles groeit immers vanuit de bron van liefde die geleefd wil worden. De koets is het voertuig waarin ik zit tijdens mijn rit over het helende pad. En mijn ziel zal pas een plek hebben om uit te stappen als ik thuis ben.

Ik wist niet, dat het allemaal zo makkelijk was.
 
Geplaatst op: Donderdag 8 augustus 2019 om 08:16 uur
1649875
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld